Przygody Białej Małpy 2.0

Plany i wizje

2011-03-30T22:13:00.000+09:00

Widok z okna. Pogoda: piękna. Przyszłość: niepewna.

Za oknem prawie widać już wiosnę, a wraz z jej pojawianiem się, czas na zmiany. Dostałem bowiem, po dwóch miesiącach starań, napisaniu około tysiąca podań i stu wizytach w Urzędzie Imigracyjnym, Wizę. Nie jest to niestety moja wymarzona wiza pracownicza, ale trudno - mam prawo pozostać w Japonii przez dwa lata i pracować w ograniczonym wymiarze godzinowym (tak 2/3 etatu) i musi to na razie wystarczyć.

Wraz z jej pojawieniem się, pora zastanowić się nad moim dalszym planem na Japonię, bo do tej pory wyglądał on głównie “zdobądźmy wizę, a potem zobaczymy”. Praca w IT stoi pod dużym znakiem zapytania, zaś poza IT... brrrr, scary. Dlatego też postanowiłem podnieść swoje kwalifikacje. Przeglądając oferty wyłoniłem dwa obszary wiedzy, które mogą mi dać wymarzoną pracę programisty:

IT w finansach inwestycyjnych, czyli produkty derywatywne, opcje na waluty itp...
gry na iOS.

Po dokładnym rozważeniu wszystkich za i przeciw (zajęło mi to około 0.02 sekundy) zacząłem klepać swoje Opus Magnum, aplikację, która podbije wszystkie aplikacje!

Wiem, ale co z tego? :)

Tak więc od paru tygodni, jak tylko Żona nie okupuje komputera, albo nie zawraca głowy jakimiś duperelami (“Zjadłbyś coś!”, “Wyszedł wreszcie z domu!”) piszę grę, którą chciałem napisać od jakichś dwóch lat - coś pomiędzy Ancient Art of War at Sea, Sid Meier’s Pirates! oraz Panzer General. Nie musi być absolutnie perfekcyjna, wystarczy żeby trafiła do AppStora i potencjalny pracodawca mógł ją sobie obejrzeć. Mam tylko nadzieję, że Steve nie zdąży wypuścić iPhona 5 zanim ją skończę.

Tak to wygląda na chwilę obecną.

PS: Odnośnie atomu i tsunami: odkryłem, że jestem w stanie przejmować się zagładą nuklearną niewiele ponad tydzień. Po upływie tego tygodnia, poczucie zagrożenia zmalało praktycznie do zera. Oczywiście nadal oglądam codzienne streszczenie sytuacji w Fukushima Daiichi, ale w ciągu dnia nie zaprzątam sobie głowy ani bekerelami, ani innnymi świertami.

Gearhead heaven

2011-03-21T22:05:00.000+09:00

Na blogu Żony można przeczytać o powodach naszego exodusu z Tokio oraz o pierwszych atrakcjach pobytu w Nagoi (tutaj), mnie zaś przypadło opisać ostatnią z atrakcji, czyli Toyota Commemorative Museum of Industry and Technology. W skrócie: muzeum Toyoty. Zlokalizowanym w centrum Nagoi, bo Nagoja to takie japońskie Detroit - w okolicy fabryki i biura mają chyba wszystkie ważniejsze japońskie koncerny motoryzacyjne, czy zatem może być lepsze miejsce, by postawić ogromny pomnik (bo nim w istocie jest muzeum) założycielowi Toyoda Industries?

Wynalazca i wizjoner, mr Toyoda. Piękny przykład ‘od zera do bohatera’ - syn biednego stolarza został twórcą jednej z większych korpo na świecie.

Muzeum ma dwie główne ekspozycje. Pierwsza poświęcona jest wielkiemu dziełu imć Toyody, czyli przemianom przemysłu włókienniczego - bo tym na początku zajmowała się Toyoda Industries. Celem imć Toyody było podniesienie wydajności krosen poprzez ich automatyzację. W muzeum można zatem zobaczyć jak dokonywało się przejście z wieku narzędzi w wiek maszyn, a następnie w nowoczesność. W ogromnej sali zgromadzone są najróżniejsze narzędzia włókiennicze używane od 1900 do 2000 roku. I tak drewniane, napędzane siłą ludzkich mięśni krosna ustępują miejsca maszynom parowym, a te zaś zmieniają się w sterowane komputerowo i nadzorowane bezprzewodowo machiny robiące z włóknami takie rzeczy, że trudno mi je nawet opisać. Podejrzewam, że dla osoby znającej się na rzeczy jest to pasjonujące, ja jednak w okolicy trzydziestej machiny zacząłem tracić zainteresowanie - mimo że chyba każdą z maszyn można uruchomić lub chociaż obejrzeć na jej temat krótki filmik.

This! Is! Cotton!!!

Na szczęście pawilon numer dwa to marzenie każdego chłopca, a dla gearheadów to prawdziwa ziemia obiecana - jest on bowiem poświęcony dziełu Toyody Juniora, czyli samochodom marki Toyota. W sali jeszcze większej od pierwszej, można zobaczyć, dotknąć i uruchomić(!) chyba każdy podzespół montowany w Toyotach od czasów pradziadka AA, do Toyoty Prius. Oglądaliśmy zatem jak działają hamulce, zawieszenia, silniki, dyferencjały, skrzynie automatyczne, wspomaganie sterowania itd itp. Pokazane jest nawet jak zmieniały się siedzenia, lusterka i szyby montowane w samochodach na przestrzeni ostatnich 70 lat. Można było obejrzeć autentyczne samochody rozbite w testach bezpieczeństwa, oraz kilkanaście modeli aut z różnych lat.

Ja i prototyp pierwszego samochodu marki Toyota.

Żona w roli hostessy prezentuje model produkcyjny AA Sedan.

Można było również zobaczyć (i uruchomić!) elementy linii produkcyjnej takie jak roboty spawające elementy karoserii i sześćset tonową prasę. Jednym słowem: AWESOME! Moje wewnętrzne dziecko dostało paliwa na najbliższy rok, a Żona zrozumiała jak działa ABS.

Gearhead heaven: jak zmieniały się silniki...

Puzzle!

Ciekawostka z serii 'Japan is Weird!': Deska rozdzielcza z wbudowanym faksem.

Na froncie poszukiwań pracy w Japonii niestety nie jest za dobrze, a po ostatnich wydarzeniach zrobiło się jeszcze gorzej. Jak się dowiedziałem już na miejscu, w zeszłym roku były spore cięcia w wielu korpo, zatem na rynku ciągle jest sporo informatyków szukających pracy. Z kolei po trzęsieniu spodziewam się, że przynajmniej część ludzi z północy kraju będzie zmuszonych szukać pracy gdzie indziej, a najbliżej mają do Tokio. Powoli zatem przyzwyczajam się do myśli o zrobieniu sobie przerwy od pracy w IT na czas dłuższy...

Update

2011-03-16T11:09:00.002+09:00

Ponieważ mam po dziurki w nosie odpowiadania na pytania o zagładę Japonii, odpowiem zbiorczo tu.

Radioaktywna chmura nie zjadła Tokio. Wczoraj poziom promieniowania w Tokio rzeczywiście podskoczył. Do poziomu, gdy dzienna dawka była porównywalna z jednorazowym rentgenem. Albo ze zjedzeniem jednego banana.

W Tokio są przerwy w dostawach prądu, pociągi jeżdżą rzadziej, część linii w ogóle. Japończycy robili wczoraj zakupy wyraźnie większe niż zwykle, ale nie ma problemu z kupieniem czegokolwiek, może poza chlebem (co nas nie rusza, bo ta japońska podróba normalnego chleba i tak jest nie dobra).

Stosujemy się do zaleceń dla obszaru tokijskiego, czyli nie robimy nadmiernych zapasów (by potrzebne produkty trafiały na północ) i oszczędzamy prąd. Nie zamierzamy wracać do Polski, przyjechaliśmy tutaj wiedząc o zagrożeniach i z chęcią ułożenia sobie tu życia. 127 miliony Japończyków nigdzie się nie wybierają, my też damy radę.

PS: Jak na razie jedyny efekt trzęsienia jaki widzę, to moja rosnąca nienawiść do mediów zagranicznych (czyli niejapońskich).

Wstrząśnięty, nie zmieszany

2011-03-12T13:36:00.001+09:00

Disclaimer: To moje prywatne odczucia z wczorajszego trzęsienia, opis tego co ja poczułem bądź widziałem w telewizji.

Najpierw fakty - około 15:00 czasu lokalnego, 130 kilometrów na wschód od Sendai (373 km od Tokio) zatrzęsła się ziemia z siłą 8.8 stopni w skali Richtera. W Tokio wstrząsy były na tyle silne, by samochody podskakiwały jak zabawki, a budynki trzęsły się tak bardzo, że szafki zaczęły przesuwać się po pokoju. W najgorszym momencie nie bardzo dało się ustać na nogach, ale to wynik tego, że przebywałem na 9 piętrze - na poziomie ziemi na pewno było lepiej. Japońskie budynki bowiem chwieją się i trzęsą celowo - by oddać energię stopniowo, a nie natychmiastowo poprzez zawalenie się. Nie zmienia to faktu, że wśród ogłuszającego hałasu (wszystko się telepie, wszystkie przedmioty lądują na podłodze) trochę się strachu najadłem.

Na zewnątrz budynku zebrał się już spory tłumek mieszkańców (oraz pracowników mieszczącej się na parterze chińskiej restauracji), tak jak przed każdym budynkiem w zasięgu wzroku. Główną ulicą przejechała na sygnale kolumna wozów strażackich, zaś w przeciwną stronę udały się samochody pogotowia gazowego. I choć ziemia trzęsła się jeszcze co kilka minut (chwilami nawet dość mocno) to dla Tokio zagrożenie się skończyło. Zrobiłem zatem to, co pewnie większość mieszkańców Tokio - wróciłem do domu i włączyłem telewizor.

Wbew temu co pisały media elektroniczne w Polsce (tylko do nich mieliśmy dostęp), Tokio nie spłoneło, nie zawaliło się ani nie zatonęło. Największym problemem były niedziałające telefony i komunikacja miejska - zatrzęsło tuż przed popołudniowym szczytem komunikacyjnym, a trzeba pamiętać, że codziennie do pracy/nauki dojeżdża do Tokio dwa miliony ludzi. A i te trzynaście co mieszka na stałe, nie koniecznie pracuje blisko domu.

Gdy kładliśmy się spać (koło 02:00) na dworcach wciąż czekały tysiące ludzi i trwała akcja ulokowywania ich w tymczasowych miejscach noclegowych (uniwersytetach, szkołach itp).

Dużo gorzej jest na północy, blisko epicentrum - w prefekturach Miyagi, Iwate i Fukushima. W Sendai trzęsło na tyle mocno, że pękały szyby i odpadały elementy elewacji. Ale prawdziwych zniszczeń dokonała kilku-metrowa fala tsunami. Zalała nadbrzeżne miejscowości, po ulicach płynęły samochody, statki, nawet domy czy pociągi. Straty materialne na pewno będą ogromne. Trwa akcja ewaukacyjna na zalanych terenach, gdzie jedynym pewnym środkiem transportu jest w tej chwili helikopter.

Wszystkie stacje telewizyjne nadają z grubsza ten sam program - jak Japonia wygląda i co Japonia robi by pomóc poszkodowanym. Nie ma wątpliwości, że to największa katastrofa od czasu trzęsienia w Kobe (wtedy zginęło prawie sześć i pół tysiąca ludzi, w tej chwili ofiar i zaginionych jest tysiąc trzysta), ale też nie ma poczucia strasznego kataklizmu - nie ma poczucia oblężonej twierdzy, tylko smutnej japońskiej rzeczywistości. This shit happens here. Po zalanych terenach już jeździ ciężki sprzęt i uprząta śmieci. Ewakuowani ludzie mają zapewnioną opiekę i schronienie. To jest kraj najlepiej na świecie przygotowany do radzenia sobie z takimi katastrofami i to widać.

W następnej notce wrócę do tematu poszukiwań pracy w Japonii.

Overexcitement

2011-02-16T17:18:00.000+09:00

Rozmowy jakie prowadzę w sprawie pracy można podzielić na dwie kategorie. Kategoria pierwsza, to konwersacje z rodowitymi Japończykami, którzy po angielsku mówią lepiej albo gorzej, ale na ogół zrozumiale. Rozmowy te są grzeczne, konkretne i rzeczowe - nic im do zarzucenia nie mam.

Ale rozmawiam też z drugą grupą ludzi, z gaijinami z różnych agencji pośredniczących czy rekrutujących. I nie są to rozmowy normalne. Każdy email jaki dostaję, musi być "wielką, niepowtarzalną szansą" na "nowe wspaniałe wyzwania w Twojej karierze!!!111". Oczywiście muszę odpowiedzieć "jak najszybciej", bo w przeciwnym razie przepadnie mi "ultra wypasiony krok w kierunku Twojej wiecznej szczęśliwości". Gdyż "niepowtarzalną, super ofertę" niezmiennie składają mi "wiodące firmy w swojej branży / rejonie Pacyfiku / tym kawałku Drogi Mlecznej". Litości!

Z tego co pamiętam z mojego poprzedniego szukania pracy (co prawda w Polsce i ponad dwa lata temu), nie było aż takich hiperbol i podniosłych frazesów. Najgorsze jest to, że o ile wiem co odpisać uprzejmemu Japończykowi, to nie do końca orientuję się jak rozmawiać z hiper podekscytowanymi gaijinami. Czy też powinienem pisać, że każda oferta jest dla mnie takim źródłem radości, że chyba majtków nie dopiorę?

Jutro po południu spotykam się z jednym takim podekscytowanym. Zobaczymy jak wygląda to na żywo...

My life as a housewife

2011-02-04T19:49:00.000+09:00

Jako że wciąż nie znalazłem godnej siebie pracy, oddaję się tak zwanemu "utrzymaniu domu". Znaczy: zostałem housewifem. Jeszcze nie desperate ale może już niedługo. Ma to oczywiście swoje dobre strony - bycie housewifem w Japonii nie jest złe. Z racji uwarunkowań rynku pracy (żona zazwyczaj nie pracuje) oraz kulturowych (żona zazwyczaj trzyma kasę) japońska kura domowa jest wprost wymarzonym konsumentem. Stąd też sprzęt gospodarstwa domowego jest w Japonii niesamowicie rozwinięty, coby pani kura mogła sobie sprzątać i gotować w kulturalnych i wygodnych warunkach. Takoż programy telewizyjne wydają się być przygotowane pod taką publikę (mało jest telenoweli, bo kto ogląda telenowele to nic nie kupuje, za to mnóstwo show typu gadające głowy czy inne telezakupy).

Normalny dzień upływa mi zatem na:

Odkurzaniu: mój mały odkurzacz ma trzy tryby pracy, sterowanie z rączki, teleskopową rurę i tylko mp3 nie gra.

Praniu: proszek do prania mam całkiem zwykły.

Gotowaniu & Zmywaniu: "palnik" elektryczny. Wszak mieszkamy w przerobionym hotelu. Dlatego "kuchnia" to też "przedpokój". Nie mam pojęcia po co mi lustro nad zlewem. Żebym się przeglądał jak robię kanapki?

No i oczywiście na przeglądaniu portali praco-gennych, wpatrywaniu się w swoje CV oraz pisaniu kolejnych listów motywacyjnych. No i na Civilization 5.

Rowerem przez Tokio

2011-01-27T18:42:00.005+09:00

Zadanie: przewieźć rower ze starego mieszkania do nowego.

Pogoda: słonecznie, około dziesięciu stopni Celcjusza.

Odległość: Niecałe dwadzieścia kilometrów.

Problem: Wzdłuż linii kolejowej można pokonać około połowy dystansu. Potem trzeba zagłębić się w labirynt wąskich tokijskich uliczek.

Wynik: Sukces!

Nadłożyłem tylko dwa kilometry!

Przemieszczać się Po Tokio, najlepiej jest komunikacją miejską. Ewentualnie po głównych drogach, bo one są jeszcze jako tako oznakowane i posiadają nazwy lub numery. W dżungli małych uliczek, ratował mnie GPS z iPhpona i Google Maps. Bez nich pewnie ciągle bym jechał, zamiast to pisać. A tak, czas poniżej 3 godzin, czyli nieźle, zważywszy na conajmniej jedną godzinę spędzoną na zastanawianiu się "a dokąd teraz?" oraz fakt, że rower to zbyt mała na mnie damka z ostrym kołem (koloru różowego... czy jeżdżenia na czymś takim nie czyni mnie aby hipsterem?).

Jedyną przygodą po drodze było uniknięcie rozpłaszczenia przez wyładowywane za pomocą dźwigu elementy rusztowania - bo nie pomyślałem, że będą je rozładowywać akurat na TĄ stronę, którą jadę. Czyli dzień jak codzień.

For want of an iPhone

2011-01-25T13:24:00.003+09:00

Słowo wstępu: nie istnieje w Japonii instytucja łatwo dostępnych pre-paidów. Nie da się tak po prostu wejść do sklepu, kupić zestaw, włożyć kartę do telefonu i zacząć używać. Niezależnie od rodzaju abonamentu (pre- czy post-paid), trzeba podpisać stosowną umowę, poświadczyć gdzie się mieszka i wylegitymować pozwoleniem na długie bytowanie w Japonii (nawiasem mówiąc, ja nie spełniam większości tych warunków, na szczęście dysponuję całkiem dobrze upozwoloną i poświadczoną Żoną).

Jak każdy geek, miewam swoje kaprysy odnośnie gadżetów. Ostatnim było zakupienie jeszcze w Polsce iPhona 4. W Japonii zaś miałem zamiar podpisać cyrograf z którymś z operatorów, który dostarczyłby mi lokalesowy micro sim i używania produktu Apple długo i szczęśliwie w kraju kwitnącą wiśnią płynącym.

Udałem się zatem do lokalnej siedziby SoftBanku, bo w Japonii wyłącznym dystrybutoremtelefonów z jabłkiem jest właśnie SoftBank (zwyczajowo, Apple podpisuje umowę na wyłączność z operatorem, który na rynku wewnętrznym radzi sobie gorzej, bo więcej możńa z niego wycisnąć). W malutkim saloniku, bardzo szeroko uśmiechnięta pani sprzedawczyni ucieszyła się bardzo, że chcę używać iPhona. Tylko wyjaśniła, że nie sprzedadzą mi samego abonamentu bez aparatu. A mikro simy sprzedają tylko do abonamentów z iPhonami. Więc może chcę kupić drugiego iPhona 4?

Jakoś nie specjalnie skusiła mnie perspektywa posiadania dwóch identycznych, cholernie drogich telefonów, postanowiłem zatem udać się do konkurencji: NTT DoCoMo. Przed wizytą w salonie, rozejrzałem się trochę po internecie, i natrafiłem na notatki prasowe stwierdzające, że DoCoMo będzie sprzedawać karty do iPhonów od 4 Sierpnia 2010. Czyli, dobra nasza!

Wyruszyłem więc do salonu DoCoMo, znajdującej się w ośmio-piętrowym budynku w którym sprzedawali tylko telefony! A tam, miły pan sprzedawca poinformował mnie, że nie. Nie sprzedają kart do iPhonów, nie sprzedają abonamentów bez telefonów i w ogóle skąd ty się facet urwałeś?

Troszkę podłamany, zacząłem rozważać nabycie abonamentu z najtańszym telefonem, oraz wycięcie sim karty do micro-sima (bo urządzenie jest to samo, karty różnią się tylko ilością plastiku dookoła), ale niezbyt uśmiechała mi się perspektywa kupowania telefonu tylko po to by go wyrzucić do śmieci, a i w wycinaniu kart mój success rate wynosi obecnie tylko 50%.

I wtedy przypadek sprawił, że w wyniku małego zamieszania, moja żona została bez kuczy do zamkniętego mieszkania. Udała się zatem z powrotem do ośmio-piętrowego budynku w którym sprzedają tylko telefony!, albowiem internet uparcie twierdził, że sposób jest! I okazało się, że jest. Nazywa się b-mobile (i see what you did there!) i ma w swojej ofercie usługę pod tytułem: mikro-sim+abonament do zagranicznych iPhonów. A z DoCoMo ma tyle wspólnego, że korzysta z ich sieci.

Kartę zamówiłem, po półtora dnia przyszła i co najważniejsze - działa. Wyposażony w działający telefon komórkowy, czuję się jak prawie integralna część japońskiego społeczeństwa.

To działa! Muahahahahaha. Kilka literek, a tyle radości.

Rirekisho

2011-01-21T19:28:00.005+09:00

Popełniłem dziś rirekisho, czyli japońskie CV. Japońskie CV nie oznacza niestety normalnego CV, tylko że po Japońsku (choć oczywiście jest w tym jezyku) ale bardzo sformalizowany dokument (przynajmniej nie musiałem się o styl martwić), gdzie ilość, treść i wygląd poszczególnych sekcji jest ściśle ustalony.

Podstawowe różnice - historię edukacji zaczynamy od szkoły podstawowej (już się cieszę na samą myśl o tym jak będę tłumaczył, dlaczego nie wpisałem do rirekisho mojego gimnazjum), podajemy tak istotne dane jak stan cywilny i czy utrzymujemy współmałżonka, oraz ile zajmie nam ewentualny dojazd na miejsce pracy (w sumie logiczne - ten co ma daleko będzie musiał wcześniej wstać, nie wyśpi się i będzie mało produktywny).

Natomiast cała historia jako pracownika sprowadza się do wymienienia miejsc pracy oraz powodów z nich odejścia (zawsze: personal reasons).

Być może więcej o swojej pracy można opowiedzieć na mensetsu (interview) ale internet twierdzi, że wcale nie koniecznie - podobno ani edukacja ani historia pracownicza nie jest w ogóle sprawdzana. Jeśli tak, to w następnym moim rirekisho piszę, że pracowałem przez 10 lat na platformach wiertniczych oraz przy dalekomorskich połowach krabów. A jednocześnie jako dyrektor elektrowni atomowej.

A oto owoc mojej ciężkiej pracy:

Teraz dać to tylko komuś do sprawdzenia i gotowe! Jedyne miejsce co do którego mam w tej chwili wątpliwości, to opis mojego stypendium w Japonii...

Oczywiście już zaraz okaże się, że nie tak się wpisuje to albo tamto, tu jest źle a obok jeszcze gorzej, ale trudno. W najgorszym razie powrócę do rozsyłania CV w języku anglieskim.

Targi pracy, na których nie dostaniesz pracy

2011-01-15T22:22:00.006+09:00

Mimo że ciągle nie zakończyłem przygotowań niezbędnych do buszowania po japońskim rynku pracy, gdy trafia się taka okazja, nie należy jej przepuścić.

Jaka okazja? Wielkie Tokijskie Targi Pracy Dla Studentów Zagranicznych (taki tytuł przynajmniej miała ulotka, którą dostałem wczoraj).

Stosując skomplikowany proces logiczny ("Jestem z zagranicy oraz byłem studentem =?= Jestem Studentem Z Zagranicy") ustaliłem, że targi te też są dla mnie. I mimo że nie byłem do końca pewien co też na tych targach będzie (na jednych jedynych targach, na których byłem wcześniej, byłem po drugiej stronie barykady, tj. reprezentowałem Firmę) - poszedłem.

Oczywiście, to Japonia, targi pracy to nie miejsce gdzie można znaleźć pracę. Cała impreza zorganizowana jest pod japoński rynek pracy, w którym wielkie firmy co roku przyjmują w swoje szeregi świeżutkich absolwentów, po dość długiej ścieżce zdrowia (testach, rozmowach kwalifikacyjnych itp.). Na tychże targach zaś, wielkie firmy robią prezentacje o sobie, po to by zachęcić studentów do aplikowania właśnie do nich.

Cudowne w tym podejściu jest to, że zasadniczo nikt nie mówi nic o wymaganiach stawianych potencjalnym aplikantom. Japoński poziom nauczania na uniwersytetach, a zwłaszcza uczelniach technicznych, nie jest zbyt wysoki. Firmy zakładają, że nauczą nowych pracowników wszystkiego same. Mają na to czas, w końcu statystyczny Japończyk ma około półtora miejsca pracy w życiu.

Przydatność takich targów dla mnie - przyzerowa. Ale dowiedziałem się ile zarabia Entry Level w Sony Entertainment, że w NTT zatrudniają bez perfekt znajomości japońskiego i kilka innych "może przydatnych" ciekawostek.

Zobaczyłem też statystycznego studenta z zagranicy. Jest z Chin i mówi po japońsku tak, że mi głupio sie odzywać. Ale pewnie po angielsku nie mówi wcale i programować nie umie, wredna bestia. Znaczy - bez zmian od moich czasów.

Podsumowując - ciekawe doświadczenie, ale nie jestem ani trochę bliżej stania się sararimanem.

Ciekawostka: NTT to jeden z dziesięciu Tier 1 dostawców internetu na świecie. Na te dziesięć firm, osiem jest z USA (ofkoz), jedna ze Szwecji, i NTT. NTT ma też swój branch w Warszawie. Ciekawe co tam robią.

Reaktywacja

2011-01-14T21:15:00.003+09:00

Oto jestem. Z powrotem. Po dwóch i pół roku, tym razem w Tokio i z jasno określonym celem: znaleźć pracę, najlepiej w sektorze IT. Jedziemy!

Stare posty, z mojego okresu studenckiego, zostają. Co im będę przeszkadzał.

That`s all Folks!

2008-09-09T21:41:00.003+09:00

Spakowalem sie, porozwiazywalem wszelkie umowy, odebralem oceny, odbylem pozegnalna uczte na moja czesc... jutro do Tokio, pojutrze do Polski. Rok szybko minal. Zastanawiam sie, czego mi w Polsce bedzie brakowac, a czego nie. A ze z tych rozwazan, jakies podsumowanie mojego pobytu tutaj sie uklada, zamieszczam je zatem. Uwaga dlugi post!

Czego brakowac mi bedzie:

Japonczykow - narod pomocny, usmiechniety i uczynny az do bolu. Choc dziwne i niezrozumiale ma zwyczaje, choc czasem chec pomocy odczuwa sie jak wscibskosc, to jednak lepiej potrzebowac pomocy w Japonii niz w Polsce. I choc czasem ma sie wrazenie ze to populacja robotow zamieszkujacych wielka fabryke o nazwie Japonia, to jednak wystarczy troszke sie zaglebic by poznac Japonczykow od tej drugiej, calkiem szalonej strony.

Jedzenia! - ta jedna kategoria moglaby spokojnie na 3 punkty zostac podzielona, bo japonska kuchnia po prostu nie ma sobie rownych. Wynika to zarowno z wagi jaka sie przywiazuje do jakosci skladnikow, oraz do tego ze kazdy kucharz, niezaleznie od poziomu przybytku kulinarnego ma chyba poczucie misji, tworzenia jedzenia tak dobrego jak sie da. W ciagu roku jaki tu spedzilem, udalo mi sie tylko raz zjesc cos, co bylo autentycznie niedobre. I jadlem najlepsze w swoim zyciu sushi, lody, ciasta... nawet kotlety. Kolejna rzecz to sposob jedzenia - posilki skladaja sie czesto z wielu malych potraw, kazda o innym smaku... eh, moglbym pisac i pisac i tak bym nie napisal dosc.

Japonskiej Koleji - Nawet jak juz zdarzy sie, ze pociag jest opozniony, to dodatkowy przystanek, na ktorym bedzie czekal juz inny popularny pociag, by kazdy mimo opoznienia zdazyl dojechac tam gdzie trzeba. Co wiecej, informacja o tym, ze bedzie dodatkowy postoj, ze jak sie chce jechac gdziestam, to trzeba wysiasc, po schodach wejsc na gore, i w lewo, i na peron piaty, zostanie ogloszona w dwoch(!!!) jezykach. Inna sprawa sa stacje - na peronie, przed przyjazdem mozna sobie przeczytac w ktorym miejscu (z dokladnoscia do kilkunastu cm) zatrzymaja sie drzwi ktorego wagonu dowolnego pociagu. I czy to bedzie wagon z rezerwacja miejsc czy bez. I czy dla palacych czy nie. W ogole, komfort podrozowania koleja po japonii, zblizony jest do tego z samolotow (tylko na nogi wiecej miejsca - nawet jak sie jest tak wysokim jak ja). Jedyny minus, ze ceny tez sa blizsze tym samolotowym.

Japonskich barow - Jak juz sie uda odnalezc "po prostu bar", a nie host club czy karaoke bar czy jeden z tysiaca rodzajow japonskich przybytkow, to japonskie bary sa po prostu cudowne. Barman ma praktycznie obowiazek zabawiac gosci rozmowa, zwlaszcza tych co przyszli sami (w koncu nie idzie sie do baru pic samemu - to mozna taniej w domu). Wiec nawet samotne wedrowki po barach sa fajne. Kolejna zrecz to ilosc rzeczy ktore dostaje sie za darmo - od zagryzek, po drinki na koszt zakladu. Czesto wystarczy pokazac cos palcem i zapytac "a co to?" by barman pospieszyl zaznajamiac nas z wyrobami japonskiego przemyslu alkoholowego. A na koniec, jak sie z barmanem wejdzie w prawdziwa komitywe, to mozna mu kupic piwo, ktore on wypije razem z toba, a nie jak u nas, musi poczekac az skonczy prace.

Japonskie alkoholi - Choc japonczycy mocnych glow nie maja, to jednak pic uwielbiaja, i widac to np po tym. ze sklep z alkoholami znajdujacy sie blisko mojego mieszkania ma rozmiary supermarketu. Japonskie piwo jest dobre, w ocean innych japonskich wyrobow alkoholowych zapuszczalem sie raczej ostroznie, ale ilosc gotowych napoi drinkopodobnych, jakie mozna kupic na kazdym kroku jest oszalamiajaca. Moj ulubiony to chu-hi grejpfrutowy, sprzedawany w pol-litrowych puszkach napoj troszke mocniejszy od piwa. Na upaly - cudo.

Kombi Stoa - czyli Convenience Store. Sieci sklepow, czynnych 24 godziny na dobe, w ktorych mozna: kupic gazete, alkohol, jedzenie (niezle!) na cieplo lub na zimno, skorzystac z bankomatu, faksu, ksera i diabli wiedza czego jeszcze. W niektorych mozna np odbierac paczki z amazona (po co nie wiem, bo amazon.jp dostarcza je najczesciej za darmo pod drzwi w ciagu 3-4 dni. Jeszcze telefonicznie ustalajac godzine w ktorej dostarczy). Tych sklepow jest kilka sieci, rozniacych sie glownie logiem nad wejsciem, i jest ich mnostwo. Nawet w Hitachi. A w Tokio przypadaja 2 na kazde skrzyzowanie.

Pogody i Oceanu - choc jest to specyfika raczej Hitachi niz calej Japonii, to jednak klimat w ktorym zima moglaby uchodzic w Polsce za conajwyzej jesien mi bardzo odpowiada. Snieg w tym roku padal raz. Z deszczem. I natychmiast stopnial. I tak byc powinno. A ocean, oprocz cudownych widokow z mojego labu na uniwersytecie, zapewnia przyjemna bryze nawet w najgorsze upaly.

Czystosci - Japonia jest nieprzyzwoicie wrecz czysta. Choc da sie zobaczyc czasem jakiegos smiecia na ulicy, mozna miec pewnosc ze do jutra ktos go sprzatnie. Generalnie jest czysto, ladnie i przyjemnie. I pachnie milo. Przez caly rok jak tu mieszkalem, udalo mi sie zobaczyc jeden brudny samochod. Ale wygladal tak jakby ktos go porzucil w miejscu, ktorym stal (byl po prostu bardzo zakurzony), wiec sie chyba nie liczy.

Japonskich miast - Nie wiem czemu tak bardzo mi sie podobaja - moze dlatego ze wcale nie czuc jak bardzo zatloczone i ogromne sa naprawde. Jest w nich czysto, zaskakujaco cicho, system komunikacji miejskiej dziala bez zarzutu... (dwie nowe linie metra zostaly otwarte w Tokio przez rok mojego pobytu). A moze ja po prostu lubie te wysokie budynki...

Bezpieczenstwa - Japonia jest bezpieczna. Bardzo. Bardzo bardzo bardzo. Mieszkanie zamykalem tylko jak wyjezdzalem na pare dni - jest to praktyka powszechna. Zreszta zamki, ktore mialem w dzwiach, mozna by pewnie otworzyc spinka do wlosow. Tu sie po prostu nie kradnie (chyba ze rowery lub parasole - tylko te dwa artykuly trzeba chronic). Dodatkowo, zawsze, w kazdym miescie, niezaleznie od pory i ilosci procentow we krwi jakie mialem, bylem absolutnie pewien, ze nikt mi krzywdy nie zrobi. Japonia jest po prostu najbezpieczniejszym krajem na swiecie, i to czuc. I to uczucie jest bardzo przyjemne.

Czego mi brakowac nie bedzie:

Jezyka japonskiego - choc bez problemu moge sie dogadac z kim chce face-to-face, mimo ze moge ogladac telewizje czy przeczytac mange (ze slownikiem znakow), to ciagle japonski doprowadza mnie do szalu. Co jakis czas zdaza sie, ze nic nie rozumiem - bo ktos uzyje lokalnego dialektu, albo mowi niestarannie, albo po prostu uzywa slow ktorych nie znam. Jednego dnia wykloce sie o znizke czynszu, albo przeprowadze 15 minutowa rozmowe telefoniczna w sprawie internetu, a nastepnego dnia nie rozumiem co mowi do mnie baba za kasa w kinie. Grrrrr.

Robali - O karaczanach mozna poczytac nizej, ale to nie one sa problemem. W hitachi jest cieplo i wilgotno, mnostwo ludzi wiec mnostwo jedzenia, dodatkowo nie ma zimy z prawdziwego zdarzenia. Totez robale rosna do jakis niespotykanych rozmiarow - pomylilme juz motyla z nietoperzem, wazke z szerszeniem... a jakie rozmiary ma japonski szerszen, to sie wole nie zastanawiac.

Biurokracji - bo jest nawet gorsza niz w Polsce. Nie da sie zalatwic niczego, bez kilku podpisow, a znaki na moj adres chyba bede pamietal do konca zycia. Ilosc dokumentow jakie podpisalem, kserowalem, wysylalem, dostawalem jest po prostu ogromna. Biedne drzewa.

Jak widac, bede raczej tesknil niz cieszyl sie z powrotu do kraju. Podsumowujac, mysle ze Japonia jest bardzo dobrym miejscem do zycia. Pod wieloma wzgledami lepszym niz Polska. Czy bede chcial tu wrocic, pracowac i zyc (co jak mnie tu wszyscy zapewniaja, w ogole nie byloby problemem, banda pochlebcow)? Moze tak, zobaczymy.

A wiec...

Dziekuje za uwage, komentarze i czas poswiecony.

Niniejszym, bloga uznaje za zakonczonego.

PS:

Jezeli ktos czuje jakas niezdrowa potrzebe zobaczenia sie ze mna juz na lotnisku, a nie przy jakims piwie krotko potem, to laduje na Okeciu w czwartek o 1910, samolot z Wiednia. Transparenty mile widziane :)

Na Zachodzie bez zmian, ale za to na Wschodzie...

2008-09-04T18:39:00.002+09:00

Nastepnego dnia rozpoczalem polowanie na Karaczana. Przeszukalem szafki i szuflady. Zajrzalem za i pod pralke. Przestawilem lodowke. Liczba znalezionych Zbigniewow - zero.

Postanowilem zatem uzyc bardziej wyrafinowanej techniki wojennej. Udalem sie do supermarketu, a tam na stoisku "zwierzecym" pulapek na karaczany, trutek i innych dziwnych wynalazkow pelno. Zabralem sie zatem do czytania, wybierania, porownywania cen i przechwalek oraz instrukcji obslugi. Zajelo mi to trzeba przyznac - dlugo. Na tyle dlugo, ze jak juz zakupilem 16-pak potwornych pulapek Karaczano-bujczych, to zrobilem sie glodny.

A o pustym zoladku chemiczna bronie bawic sie nie zwyklem, przystapilem zatem do robienia obiadu.

I co tez uchwycilem kontem oka podczas krojenia czosnku?

Oczywiscie Zbigniewa.

Bezczelne bydle, nic sobie nie robiac z wlaczonego swiatla, mnie oraz halasu jaki robilem, szlo sobie po scianie przy podlodze.

Nawet sie rozgladal co pare krokow, jak na jakiejs wycieczce krajoznawczej.

Ze staropolskim okrzykiem "O zesz ty!" zlapalem za miotle i wymiotlem go przez drzwi, ktore wpierw otworzylem.

Po tej wiktorii, postanowilem jednak na wszelki wypadek rozstawic gdzie tylko sie da moje chemiczne truciciele karaczanow, ale od prawie tygodnia ilosc otrutych krewnych Zbigniewa ciagle na utrzymuje sie na zerze.

Tak tez odtrabilem zwyciestwo, i wydalem wielka uczte by celebrowac nowe zdobycze terytorialne, a o wojnie Polsko-Karaczanskiej, jeszcze dlugo bede opowiadac przy ogniskach...

A pulapki smierdza jak nieszczescie.

Chyba juz bym wolal jednego Zbigniewaod tego smrodu. Ale z drugiej strony, pewnie jednak nie.

O zlym Karaczanie, czyli jak samozadowolenie sie msci.

2008-09-01T15:41:00.004+09:00

Mam problem. Problem nazywa sie Zbigniew. Zbigniew jest karaczanem (karaczan - stara, z tureckiego, nazwa karalucha).

Posprzatal ci ja kuchnie, pozmywal naczynia. Ujawszy sie pod boki, spojrzalem na swe dzielo. I bylo ono dobre, totez popadlem w samozadowolenie. Wzialem sobie jogurt, otwieram szuflade by lyzke wyciagnac, a tam...

Zbigniew.

Zaskoczenie obustronne - ja odskoczylem w jedna strone, Karaczan Zbigniew odbiegl w glab czelusci podzlewowych.

Konsternacja zupelna. Jako ze nigdy wczesniej z karaczanami do czynienia nie mialem, udalem sie na uniwersytet i zasiegnalem fachowej opinii (wikipedia), czy to co widzialem to karaczan, i co sie w takim wypadku robi.

Wrocilem do domu, zajzalem do szafek... pusto. Mysle sobie - niemozliwe, bym mieszkal pol roku i nie zauwazyl karaczanow wczesniej - ergo, ten karaczan zabladzil byl skades (japonskie domy nie sa szczelne, a ja drzwi balkonowych od nastania wakacji praktycznie nie zamykam...). Karaczan jedzenia nie znalazl i wrocil do swoich. Zatem i ja sie wzialem za robienie obiadu...

ale w trakcie cos mnie tknelo i nagle otworzylem szafke pod zlewem, a tam...

Zbigniew.

Krew sie we mnie zagotowala, i poprzysiaglem plemieniu Karaczanowemu straszliwy los, a w szczegolnosci Zbigniewowi. Ale o pustym zoladku walczyc sie nie da, totez dokonczylem i zjadlem wpierw obiad.

Nastepnie przywdzialem stroj pogromcy karaluchow - czyli sie ubralem po prostu, bo choc przeciwnik malutki, to glupio z nim walczyc prawie nago (jest bardzo goraco).

Oczyscilem pole i przedpole pola bitwy - czyli usunalem wszystko z podlogi w kuchni, by Karaczan nie mial sie gdzie schowac.

Wypilem napoj odwagi +1, produkci Asahi Breweries, uzbroilem sie w co bylo pod reka (mlotek w rece lewewj, co by sposobnej okazji zadac Karaczanowi cios smiertelny, oraz miotle by Karaczana wymiesc z mieszkania).

Niestety, Zbigniew widzac mnie w takim rynsztunku podal byl tyly, czyli mowiac kolokwialnie zaszyl sie gdzies, menda jedna.

Nie wiem czy Karaczany maja zmysl sluchu, ale jesli tak, to jesli uslyszal co o nim, rodzinie i calym jego karaczanowym gatunku powiedzialem, to pewnie az czerwony na pancerzyku sie zrobil.

Jako ze bylo juz pozno, zamknalem szczelnie kuchnie i udalem sie spac.

Tak zakonczyl sie Dzien Pierwszy Wojny Polsko-Karaczanskiej.

Ciag dalszy nastapi.

Awaria

2008-08-21T18:25:00.003+09:00

Niestety stracilismy kontakt z Mackiem, naszym laptopem... Ma to swoje zle strony (nie bedzie ladnych, ilustrowanych obrazkami update'ow na blogu) ma tez dobre (wyszlismy wreszcie z domu :D). Poki co trzymajcie kciuki za reanimacje twardego dysku, a tymczasem Saru-kun zobowiazuje sie robic wpisy z laboratorium uniwersyteckiego - ja zas oddalam sie ukladac nasze nowe puzzle na 2016 elementow, ktore kupilismy dla zabicia nudy.

confusion to the enemies di dronio!

Sendai Tanabata Matsuri

2008-08-16T15:34:00.019+09:00

Co to jest matsuri? Różnie można tłumaczyć - jako święto, festyn, imprezę... ale naljepiej nie tłumaczyć wcale, gdyż żadne z tych słów nie oddaje w pełni znaczenia tego słowa. Matsuri jest bowiem kwintesencją Japonii.

Matsuri to przerażająca (i oszałamiająca) japońska precyzja i organizacja. Ale też wieloletnia tradycja i nowoczeszne, międzynarodowe trendy.

Matsuri jest bardzo wiele, ale to, które oglądaliśmy, Sendai Tanabata Matsuri, jest jednym z najsłynniejszych i największych.

Sendai to miasto, w którym się odbywa.

Tanabata to chińska legenda o kochankach zamienionych w gwiazdy - standard.

A matsuri... to przyozdobienie miasta, i parada/pokaz/porażenie zmysłów, trwająca zaledwie 2 godziny (ale codziennie przez 3 dni) prezentacja umiejętności najróżniejszych.

Przez 2 godziny, jedna z szerokich ulic Sendai zamienia się w scenę, na której, wraz z oświetleniem i muzyką, prezentują swoje umiejętności najróżniejsze grupy ludzi. Wszystkie mają swoje siedziby w Sendai, a obszar uprawianych przez nie “sztuk” jest nieprawdopodobnie rozległy.

Całe święto, oprócz elementów wspólnych, czyli przemarszów panów ubranych tylko w majtki i pochodnie/gałązki lub pań w kimonach, podzielone jest na 4 części - taneczną, muzyczną (orkiestry), ludowych parformansu i balet na koniec.

Muzyka na żywo.
Sztuka polegająca na wykonywaniu figur na drabinie, trzymanej w pionie za pomocą motyk? W Japonii wszystko jest możliwe...

Orkiestry i cheerleaderki? Proszę bardzo.
A kiedy myśleliśmy, że zobaczyliśmy już wszystko, do Sendai zawitał karnawał.
A na sam koniec, sztafeta olimpijska?

Aha, nie trzeba być Japończykiem by brać udział:

Tyle z Sendai. Ciąg dalszy naszych podróży już w krótce!

Tymczasem w wulkanie...

2008-08-12T21:01:00.004+09:00

Panie i panowie: sukces. Odnalezlismy chlodne miejsce w Japonii!

Zglaszamy sie z Sapporo (28C, lekki wietrzyk), gdzie przywracamy normalna temperature mozgom...a wszystko to aby ladniej i zgrabniej opisac Tanabata Matsuri (przedarlismy sie juz przez zdjecia, post coraz blizej :-))

W przerwach wchodzimy do wulkanow (zeby czaszki zupelnie nam nie zastygly) i ogladamy Igrzyska... Przy okazji tych ostatnich - w zwiazku z watpliwymi sukcesami naszych - kibicujemy tutejszym. Po trzech dniach relacji NHK znamy juz zasady judo :D

Mamy tez osobista bohaterke - Krasnala Mocy! Tani Ryoko (judo kobiet, kategoria do 48kg) Ta kobieta pojawila sie nawet... w naszym podreczniku do japonskiego z Tsukuby. Podrecznik byl z conajmniej przed 20 lat a ona nadal rzadzi na macie O_O ! Kudos.

to wlasnie Tani (przemianowalismy ja z rosyjska na Tanie) :-)

a w tym roku tylko brazowy medal... zlotych juz ma duzo -_-

ps. bardzo chcielismy cos napisac o japonskim przemysle erotycznym bo to temat wielki, straszny i pelen dziwnych stereotypow (i jeszcze dziwniejszych faktow) ale troche sie wstydzimy...

Tanabata Sneak Peek

2008-08-09T01:51:00.003+09:00

Choć pół ludności tego globu ogląda Olimpiadę, to prawdziwe wydarzenie dzieje się w Japonii. Biała Małpa wraz z Narzeczoną podbijają region Tohoku! Oglądamy festiwale (które trwają dłużej, i bardziej się nam podobają niż ceremonia otwarcia), zwiedzamy matecznik Fujiwarów... a drugie tyle przed nami!

Kiedy zaczniemy to opisywać? Najpóźniej jak wrócimy.

A na razie 2 zdjęcia z Sendai Tanabata Matsuri!

Enjoy:

Sex, Drugs and Java Programming

2008-07-28T15:30:00.003+09:00

Najdrozsza Publicznosci,

jako, ze Luby udal sie wlasnie na uniwersytet, studiowac zawilosci programowania ja, jako przykladna, japonska zona zajmuje sie zgarnianiem nieporzadku z jednego miejsca na drugie..

Naszla mnie przy tym refleksja na temat, ktory Lubemu zdazyl juz spowszedniec, a mnie nie przestaje zadziwiac:

japonska tak zwana kultura zywieniowa..

Bo nie rozchodzic sie tu bedzie tylko o jedzenie, ale rowniez o cala otoczke tegoz.

...

Po pierwsze, co juz wielokrotnie zauwazano: jesli poznasz nieznajomego Japonczyka podczas pierwszej rozmowy tematem numer jeden bedzie na 90% pozywienie. Tak po prostu jest. O ile w Anglii uniwersalny watek niezobowiujacego small-talku to pogoda, w Polszcze zas narzekanie na polityke, to w Japonii kazdy z autentycznym zainteresowanem bedzie dopytywal o potrawy twojej rodzimej kuchni, sposoby ich przygotownia, a jesli znajomosc zapowiada sie na dluzsza zaprosi wrecz do siebie na "wymiane doswiadczen kulinarnych" (i nie jest to bynajmniej przykrywka dla dzialan damsko-meskich wiec porzuccie nadzieje :-D)

Po drugie: W Ojczyznie mamy przekazuja pociecha odwieczna prawde: "nie baw sie jedzeniem". W Japonii jest to nie do pomyslenia. Ba, obowiazuje wrecz zasada odwrotna: "Baw sie jedzeniem, Cesarzu Bobo! Baw sie ile wlezie!". Samodzielne przygotowanie bulioniku w restauracji: prosze bardzo! Spotkania znajomych nad wspolnym grillem w pobliskiej knajpie: z radoscia! A na koniec lody z wasabi! Albowiem w zakresie smakow rowniez obowiazuje wolna amerykanka. Coca-cola z ogorka? Wiwat! Glowy z krewetek: najsmaczniejsze na swiecie! A na koniec Swiety Grall sztuki kulinarnej w Japonii: Buleczka z melona. I to nie polegajaca na nasaczeniu chemicznej buly rownie chemicznym "ekstraktem melonopodobnym" ale smakujaca, pachnaca zywym melonem a tylko wygladajaca jak buleczka melonowa doskonalosc ^^!

Ale wracajac. Trzeci i ostatni punkt mego rozumowania: Japonczycy maja do jedzenia stosunek radosny i frywolny. Zadnych regul ani zasad. Nie znaczy to oczyiscie ze lubuja sie tylko w dziwactwach. Ale probuja, szaleja, eksperymentuja. Przede wszystkim chodza jesc "na zewnatrz" calymi rodzinami. Wyjscie do restauracji moze i jest wydarzeniem quasi-swiatecznym, ale tylko jesli to np. francuska wysokiej klasy restauracja - na codzien mozna isc zupelnie bez okazji: w poniedzialek na pizze, we wtorek na makaron, w srode na sushi, w czwartek na curry a w piatek na co tam jeszcze. I robia to nie tylko ludzie tonacy w pieniadzach. Bo po prostu na miescie mozna tu zjesc tanio i dobrze. Albo drogo i tez dobrze. Przedzial cenowy posilkow jest o wiele szerszy niz w Polsce tak, ze kazdy znajdzie cos dla siebie, jesli nie ma czasu/ochoty gotowac.

...

A rynek zywienia dla samotnych, zapracowanych ludzi! (wiem ze poprzedni punkt mial byc ostatnim ale tak mnie jeszcze naszlo..). Gotowanie dla singla w Polsce jest gehenna (i know. i've been there..). Juz nie wiadomo co drozsze - kupowanie produktow i przygotowanie ich w domu, czy codzienne posilki na miescie. A tu prosze: chcesz kupic porcje miesa mielonego dla jednej osoby? Masz cztery rodzaje do wyboru. A w najgorszym wypadku w pobliskim konbi kupisz za 6 zlocistych swiezy sushi lunch - dowozony dwa razy dziennie zeby rybka nie zasmierdla.

Krotko rzeklszy:

mam duzo zastrzezen do tego kraju; nie jest on w zadnym wypadku rajem na ziemii, ale w sprawie jedzenia.. znalazlam tu Ogrod Rajski, Boskie Jeruzalem oraz Tralfamadore, wszystkie polaczone w jedno :-)

Mniam. Ide pozrec kulki ryzowe z krewetkami i majonezem (2 zl)

(goro, goro)

PS. Tylko z owocami jest cos nie tak.. sa.. za ladne. Brzoskwinia ktora ostatnio kupilam byla tak duza, pachnaca i wypieszczona, ze zjadajac ja czulam sie jakbym pozerala niemowle ><

A to wlasnie wpomniany Zloty Grall Zywienia w towarzystwie mrozonej zielonej herbaty z bita smietana i lodami. Prawdziwy Happy Meal :-D

The journey outside begins within!

2008-07-24T23:40:00.002+09:00

Ponizej pelna, wierna und ilustrowana relacja z weekendowego wypadu w Alpy Japonskie..

Jednym zdaniem: bylo przyjemnie (chlodno!) i bardzo pouczajaco...

Poza chwaleniem sie podroza chcielibysmy rowniez bezwstydnie zareklamowac pewne miejsce w Matsumoto, gdzie nocowalismy.

Hostel Kaze-no Yasuyado, przemyslnie ukryty na pietrze rodzinnego domu panstwa Wada. Przybytek oferuje: darmowe rowery dla gosci, darmowe napitki + slodycze, darmowy transport na dworzec o poranku, darmowy dostep do domowej biblioteki... krotko rzeklszy: darmowe wszystko :-)

Warto rowniez zaznaczyc, ze biale malpy (zwlaszcza wystepujace w parach) izoluje sie od reszty gosci, zamykajac je w osobnych pokojach w stylu japonskim :-) I to nawet jesli rzeczone malpy zaplacily tylko za miejscowke na pietrowym lozku w zbiorczej sypialni :D

Aha - kolo polnocy do salonu Yasyado nieodmiennie wkracza ojciec rodziny - mister Yoshio i polewa wszystkim chetnym sake :D Maz ow nie mowi ani slowa po angielsku, ale sadzac z liscikow dziekczynnych na scianach nie przeszkadzalo mu to w nawiazaniu przyjaznych konaktow z polowa swiata :-)

ps. blizszym znajomym melduje rowniez ze pod moja troskliwa opieka saru-kun stracil wszystkie wlosy ^^ (naturalna wentylacja.. urayamashii)

pps. a puszka c.c.lemon zawiera tyle witaminy c co 70 cytryn :D

dronio shall prevail!

Kruczy Zamek i Miliardy Rozbójników

2008-07-24T22:54:00.015+09:00

Wraz z Kobietą Mojego Życia wybraliśmy się w sobotę do Matsumoto, miasta pozornie nie różniącego się niczym od innych. Taki sam chaos budowlany, każdy dom w innym kształcie i innym kolorze, a w samym środku miasta...

Zamek.

Przez bardzo duże "Z".

Oto, czym Matsumoto różni się od reszty Japonii:
Matsumoto-jō to najstarszy drewniany zamek w Japonii, jeden z czterech uznanych za Skarb Narodowy(tm). Z racji koloru zwany Kruczym. Pomijając fakt, iż razem z nami zwiedzało go około 15 miliardów Japońcyków, bardzo przyjemne miejsce (choć z racji panujących upałów, każde zadaszone miejsce jest przyjemne).

Następnego dnia pojechaliśmy oglądać Park Narodowy Alp Japońskich, a konkretnie jego najsłynniejszy region, Kamikōchi. Górska dolina, biegnąca wzdłuż obowiązkowej górskiej rzeczki, trochę mokradeł, jakieś jeziorka... idylla. I to wszystko 4 godziny pociągiem od centrum Tokio.Niestety 15 miliardów Japończyków z Matsumoto również zapragnęło górkich widoków... obsiedli Kamikōchi niczym szarańcza. Wszędzie było ich pełno: na mostach, ścieżkach, brzegach rzeki... ale najwięcej ich było w kolejkach do autobusów z powrotem.Ale tak naprawdę nie było tak źle - japoński tłum ma taką właściwość, że jest minimalnie uciążliwy dla otoczenia. Dodatkowo, rozciągnięty na całą długość doliny, pozwalał nawet na chwilową samotność na szlaku. Mogliśmy zatem bez przeszkód oddać się naszym ulubionym rozrywkom: piciu napojów zimnych oraz buszowaniu w buszu.A na koniec zdjęcie pokazujące czystość wody w Alpach Japońskich. (Wody? Jakiej wody?)
Stay Tuned!

Respecta di Dronio, Yattaman!

2008-07-18T21:55:00.017+09:00

Harooo!

Po dwutygodniowej przerwie melduje bloga pod nowa dyrekcja;

Planowalam zrobic to zaraz po przylocie, ale Japonia okazala sie tak malo wyrazista kraina (nie liczac oczywiscie karaluchow wielkosci ciezarowek, toksycznych, wysypkogennych krzesel oraz sklepow z obcislymi gumowymi kotiumami dla panow) ze przez pierwszy tydzien nie odnotowalam niczego godnego opisania...

Tusze ze ta pozalowania godna sytuacja zmieni sie o weekendzie, kiedy to wrocimy z Matsumoto - wtedy obiecuje post bardziej tlusty.

A poki co w ramach rekompensaty przepis na gaijinskiego kotleta.

1. Pierwsza faza przygotowania kotleta jest faza przygotowawcza. Nalezy nastawic ryz w tosterze i zaopatrzyc sie w napoje wspomagajace.

2. Nastepnie nalezy pokroic i usmazyc japonska cebulle (ktora to jest wieksza, ladniejsza i drozsza niz nasza)
3. Dalej: zamordowac czosnek i przygotowac Mase Chlebowa (tm) - Masa Chlebowa to odpowiednik rodzimej bulki tartej, sporzadzony przez boksowanie pulpy z wody i chemicznego japonskiego Chlebka Do Tostow (tm)

4. Jeszcze dalej: rozbic surowe jajco; z wszystkich dotychczas uzyskanych skladnikow oraz przyprawionego uprzednio Mnieska uformowac Mase Kotletotworcza...

5. Mase ugniesc w mily oku ksztalt Kotletopodobny. Przerzucic na nagrzana patelnie

6. Smazyc, smazyc, smazyc dopoki ryz w tosterze sie nie ugotuje.
7. Przerzucic na talerz, obsypac ryzem i sezonowymi warzywami. Spozywac w towarzystwie napoju relaksujacgo oraz mysli o Ojczyznie.
Mniam!

Na zakonczenie zas smutna a zarazem wesola reflksja nad tym jak to jest w kraju pelnym nieznajomych natknac sie na znajma twarz... (z pozdrwieniami i przeprosinami dla Wolffonelli!)

confusion to the enemies di Dronio & stay tuned ^^!

Wisi Mitō!

2008-06-30T15:18:00.014+09:00

Mitō to stolica prowincji, w której mieszkam. Choć jest to najblższe duże miasto, wybrałem się do niego dopiero teraz (ok, byłem tam już raz pół roku temu, ale samochodem, krótko i padał deszcz, więc się nie liczy).
Najważniejszym celem wycieczki był Kairauken - jeden z najsłynniejszych parków w Japonii. Cóż, ten w Kanazawie wydaje się dużo ładniejszy, choć może to kwestia nie trafienia w okazję - mimo że teoretycznie trwa właśnie "Festiwal Hortensji", to było ich dziwnie mało.

Zdjęcia z parku:
Z pobliskiej świątyni:
A w drodze powrotnej spotkałem łabędzie. Całe stado, pływające, śpiące na trawie, przechadzające się po asfaltowej ścieżce... Małe łabędzie, duże łabędzie, białe łabędzie, czarne łabędzie...
Stay Tuned!

Ryūgakusei Ryōri

2008-06-26T19:28:00.011+09:00

... czyli potrawy z kuchni gaijina, lub też Co-Sarniak-Jada-Jak-Nie-Je-Sushi:

Z japońska:
Ze swojska:
Z włoska:
Ze studencka:
Z... hmm... różne?

Kanazawa i ja

2008-06-06T14:46:00.031+09:00

Kanazawa. Duże (chyba największe na Honshu) miasto na zachodnim wybrzeżu Japonii. Siedziba rodu Maedów. Przez długi czas stolica jednej z najbogatszych prowincji Japonii (znanej jako Kaga-Hyaku-Man-Goku, czyli "prowincja Kaga dająca milion koku ryżu").
Podczas WWII uniknęła bombardowań, więc sporo historycznych budynków przetrwało do dziś. W Kanazawie znajduje się też jeden z 3 najpiękniejszych parków Japonii. A jakby tego wszystkiego było mało, miasto to na siedlisko obrał sobie Jędras Straszliwy.
Jędras Straszliwy Fot. National Geographic

Główną atrakcją Kanazawy jest oczywiście ogromny, położony w centrum miasta, zamek.
Żaden japoński zamek nie może obejść się bez ogródka z sadzawką...
Tuż obok zamku znajduję się wspomniany wyżej słynny park, Kenrokuen. Jest naprawdę piękny. Mnóstwo drzew, kwiatów, latarni, strumyków...Najstarsza fontanna w Japonii.Smoczy Kamień.Ta latarnia to znak rozpoznawczy parku.A Jędras okazał się wcale nie taki Straszliwy. Służył za przewodnika, pożyczył rower, zrobił kotlety mielone... tylko w Neuroshimę Hex straszliwy łomot mi spuścił. Razem włóczyliśmy się po zabytkowych dzielnicach Nagamachi, Teramachi, Chayagai (odpowiednio: dzielnica samurajska, dystrykt świątynny, "dzielnica herbaciana").A na koniec pytanie do publiczności. Poniżej pomnik pana Maedy. Pytanie - Co on ma za plecami?? Ja mam swoją teorię ale chętnie przeczytam inne.

Kierunek Kanazawa

2008-05-27T23:52:00.003+09:00

Wracam za tydzień. Mam nadzieję że uda mi się coś napisać w trakcie wycieczki, ale zobaczymy jak będzie. Mam zamiar się nie nudzić.

Stay Tuned

Psycho-Punk&Rollabilly

2008-05-26T13:48:00.004+09:00

Aby odreagować wzmożoną aktywność na uczelni, wybrałem się na koncert do Tokio. Zher the Zoo, czyli klub w którym odbywała się impreza, to mała piwnica koło stacji Yoyogi. I mimo że sufit nisko, geometria sali fatalna, to nagłośnienie... super. Słychać że Japonia to stolica elektroniki i sprzętu muzycznego. Koncert odbył się dwa dni temu, a ciągle dzwoni mi w uszach.

Od strony muzycznej impreza również udana, na cztery zespoły dwa bardzo fajne, jeden w porządku i jeden... który mogę określić tylko jako "dziwna japońska muzyka z pogranicza rocka". Miłym zaskoczeniem było też, że artyści nie siedzieli gdzieś za sceną, tylko bawili się wraz z publiką - pili, rozmawiali a nawet pogowali. A wśród przybyłej publiczności, mimo że na koncercie było może z 50 osób, można było znaleźć punków w skórach i ćwiekach, wymuskane panienki w szpilkach i podstarzałych gości w garniturach. Crazy...Zdjęcia mam od Dana, faceta którego poznałem na koncercie, a potem wraz z nim, Anglikiem o imieniu jak francuska dziewczynka, jego dziewczyną i grupą znajomych z Korei poszliśmy na piwo, żarcie, więcej piwa... ale to historia trochę długa, kończąca się wielką kłótnią o szóstej nad ranem w parku Yoyogi... więc może innym razem.

Stay Tuned

More, from the crazy land of Japan...

2008-05-09T14:33:00.008+09:00

Japońska długowieczność
Niby wszyscy wiemy, że Japończycy żyją długo... ale nadal mnie zaskakują historie jak na ostatnim wykładzie, kiedy profesor opowiadał jak to jego dziadek uczył się obsługiwac telefon komórkowy. Albo 102 letni pradziadek Yoshioki. Japończycy nie rozumieją też, dlaczego w Polsce jest już mało ludzi którzy walczyli w czasie WW2. Przecież skończyła się zaledwie 63 lata temu.

Japońska uprzejmość
Niby wiadomo, że klient nasz pan, ale kiedy przychodzę z rachunkiem do zapłacenia spóźniony o 2 miesiące, w dodatku tylko z częścią pieniędzy, to oczekiwałem, że będą trochę wkurzeni... ale nie. Porozmawiałem sobie o moim pobycie w Polsce i dowiedziałem się, że moja fryzura jest podobnież modna - to już na pewno kłamstwo było... I nie pozwolili wyjść zanim zjadłem wszystkie ciastka.

Japońska ufność
Przyzwyczaiłem się już do Japończyków zostawiających samochody z włączonym silnikiem jak idą na zakupy... ale ostatnio zauważyłem co robią studenci gdy jest tłok w stołówce - zajmują sobie najpierw miejsca, dopiero potem idą po jedzenie. Całkiem normalne. Ale żeby zajmować miejsce zostawiając na nim komórkę i/lub zegarek?

Stay Tuned!

Ktokolwiek widział, ktokolwiek wie...

2008-05-02T16:35:00.006+09:00

Zgubiłem rower. Tzn. wiem gdzie jest, ale nie dokładnie... ale może po kolei. Zostawiłem rower na parkingu przed stacją Hitachi. Parking ten przechodzi właśnie wymianę nawierzchni, postępującą etapami. Tydzień temu wybrałem się po niego, lecz kluczyk od kłódki wypadł mi dziesięć kroków od mieszkania. Znalazłem go jak wracałem.

Przez ten tydzień byłem albo zajęty, albo akurat padało, więc po rower wybrałem się dopiero wczoraj. Niestety w tym czasie remont dotarł już do miejsca, w którym stał mój rower, więc został on przeniesiony.

W czym problem? - zapytacie. Otóż rower wygląda tak jak na zdjęciu powyżej. Czym różni się od kilkuset pozostałych rowerów stojących przed stacją? Niczym. No - ma tę zieloną nalepkę na ramie. I jest ciut większy niż przeciętna. Tyle.
Szukanie go, to jak zabawa w “Znajdź Walliego”, tylko że wszyscy na obrazku wyglądają jak on, a tylko jeden jest właściwy...

Ja chcę mój rower z powrotem!

Przeklęci Japończycy i ich Identyczne Rowery!
(and those meddling kids!)

Stay Tuned!

Rachunki, rachuneczki...

2008-04-23T20:13:00.004+09:00

Po długiej nieobecności, spowodowanej... o tym za chwilę. Gdy wróciłem do Japonii, zastała mnie na podłodze sterta papierów (listy doręcza się przez szparę w drzwiach). Po odsianiu wszystkich reklamówek (btw: nie wiem czy to przypadek, że pierwszą dostałem kilka godzin po przeprowadzce?) została mi spora liczba rachunków, każdy inny, i zero pomysłów jak je zapłacić.

Na rachunkach nie ma adresów czy numerów kont, jest za to plejada barw, kształtów i rozmiarów. Czasami to takie otwierane pocztówki, czasami listy, a czasami... czasami przychodzi rachunek w formie powieści. Był za internet. Składał się z siedmiu kartek A4, z których cztery stanowiły instrukcję jak wypełnić pozostałe trzy. Po pobieżnej analizie, odkryłem że jedna z tych trzech kartek jest niepotrzebna, albowiem dotyczy telefonu, którego nie posiadam. Po dogłębnej analizie pozostałych dwóch... stwierdziłem że sobie poradzę. Błąd. Najwyraźniej sobie nie poradziłem, bo odcięli mi internet.

Na szczęście współpraca z Yoshioką zaowocowała wyprodukowaniem dokumentu, który upoważnił providera do samodzielnego ściągania kasy z mojego japońskiego konta. Uff. Provider najwyraźniej dokument łyknął, bo po dwóch tygodniach przerwy, znowu mam internet.

Rozgryzłem też sposób płacenia pozostałych rachunków (prąd - convenience store, gaz - urząd miasta, woda - też, ale dopiero jak przyjdą wszystkie 3 oddzielne części tego rachunku (gaz ma tylko dwie))... Niestety niedawno przyszło ponaglenie, że zalegam z czynszem. Przejrzałem dokumenty, rachunki nie przychodzą. Muszę się więc udać do pośrednika, by dowiedzieć się jak to się płaci.

I to tyle. Z powodu natłoku rachunków i przerwy w stypendium (“Sarunofsuki-san, problemy w ministerstwie, hehe. W tym miesiącu stypendium będzie na koniec miesiąca. Zacznij oszczędzać, hyhyhy.”) w tym miesiącu raczej nigdzie nie pojadę... za to w maju...

A za oknem przez chwilę widziałem jakieś przygotowania do koinobori. Trochę wcześnie...

Stay Tuned!

Punkspring

2008-04-07T23:52:00.002+09:00

Idąc na festiwal, miałem mieszane uczucia. Nasłuchałem się opowieści o tym, jak to japońska publika nie potrafi się bawić, stoi przed sceną i conajwyżej kiwa się drętwo. Na szczęście to wszystko nieprawda. Tłum szalaje, krzyczy, biega, skacze, poguje i robi wszystko, co na koncercie tłum robić powinien. Wygląda też tak jak trzeba. Jest tylko trochę niższy.

Koncerty trwały praktycznie non-stop, gdyż dwie główne sceny były ustawione koło siebie. Gdy na jednej trwał koncert, na drugiej przygotowywał się już kolejny zespół. Przerwy było tylko tyle, ile potrzeba na ostatnią próbę dźwięku. Ciężko odpocząć. I dobrze!

Nagłośnienie, oświetlenie i ogólna organizacja były, tak jak się można było po Japończykach spodziewać, super. Żałuję tylko, że nie sprawdziłem zawczasu gdzie się ten festiwal odbywa - był na tyle daleko, że musiałem wyjść przed końcem imprezy by zdążyć na swój pociąg. Ciągle zapominam, jak ogromne jest Tokio.

Chcę więcej. Na oku mam już 2 kolejne festiwale.

Stay Tuned

Wiosna przyszła...

2008-04-07T19:19:00.023+09:00

Kwitnące wiśnie są dla Japończyków idealną wymówką, by spędzić cały dzień na świeżym powietrzu, pijąc, jedząc i bawiąc się. Mam wrażenie, że ludzi w parku Yoyogi było więcej niż mieszka w Hitachi.Oprócz rozrywki najpopularniejszej, czyli "w miłym towarzystwie raczenie się trunkiem wszelakim" (żubrówkę widziałem raz albo dwa), tłumy tubylców uprawiają również najróżniejsze możliwe gry.Jeszcze kilka zdjęć...
Stay Tuned!

Plany weekendowe

2008-04-04T00:49:00.008+09:00

Szykuje się bardzo intensywny weekend.

Sobota: Hanami w parku Yoyogi. Gigantyczna impreza na świerzym powietrzu. Czekajcie na zdjęcia!

Niedziela: PUNK SPRING 08! 22 zespoły, w tym zagraniczne, w tym takie, które lubię. Niestety zakaz fotografowania pod groźbą konfiskaty sprzętu. Pozostaje w takim razie się wyszaleć. I dobrze, nie pamiętam kiedy byłem ostatni raz na jakimś koncercie... strach pomyśleć, ale chyba ani razu od Woodstocku.

Posta napiszę, jak tylko dojdę do siebie.

A na razie, 2 zdjęcia, jeszcze z pobytu Strzelców, z serii "Die Zombies, die!"
Stay Tuned

Powrót

2008-03-28T20:42:00.006+09:00

Wróciłem do Japonii. Pogoda nie jest może specjalnie dobra, ale i tak 10 stopni cieplej niż w Polsce. W mieszkaniu przywitała mnie sterta rachunków oraz bajzel jeszcze po wizycie Strzelców. Trzeba też zacząć chodzić na uczelnię, jakieś projekty robić... a jetlag męczy. Na szczęście taksówkarz zdradził mi, że hanami się jeszcze nie odbyło, dopiero w najbliższy weekend. O tym więc pewnie będzie post następny.

Tłumowi, który (jak sama nazwa wskazuje) tłumnie stawił się w Gnieździe dziękuję. Tym, co chcieli, a nie dotarli: I tak nie mielibyście gdzie siedzieć. Ale nie martwcie się, następna okazja już za pół roku.

Zdjęcia z Gniazda:
Od Narzeczonej
Od Julki

Stay Tuned!

Irezumi

2008-03-19T22:46:00.002+09:00

Niniejszym wprowadzam zakaz ściskania mnie i klepania po plecach.

Japonia oczami innymi niż zwykle

2008-03-19T21:30:00.008+09:00

Dziś na chwilę oddaję mikrofon. Punkt widzenia nie po japonistyce i bez lat przygotowań.

Strzelec:
babababa

Japonia fajna jest. Można kupić piwo w automacie i wypić je w metrze i nikt Ci za to nic nie zrobi. Ludzie zostawiaja samochody z włączonym silnikiem na ulicy i nie martwią się, że ktokolwiek je ukradnie. Coś kompletnie niespotykanego "u nas", w polsze. Pociągi kursuja zgodnie z rozkładem (co do minuty). Ludzie nie oszukują na każdym kroku - musisz tylko uważać po której stronie schodów masz iść, bo to się ciągle zmienia. Trzeba być czujnym, gdy kożysta się z map (północ na każdej jest w innym kierunku!!) oraz wyrzucać śmieci przy każdej okazji - czasem przez długie godziny nie będzie Ci dane znaleźć śmietnika, do którego będą pasować Twoje odpady.

Ale ogólny wynik jest jak najbardziej pozytywny. Jest tu naprawdę fajnie. Chciałbym w przyszlości mieć więcej do czynienia z Japonią i Japończykami. Pewnie nic z tego nie wyjdzie, ale jednak.

To chyba wszystko co mam narazie do powiedzenia. Widoki i zabytki macie niżej pokazane na zdjęciach - według mnie są imponujące. Zdecydowanie różnią się od tego, co widziałem w Europie. I jeszcze ten widok Tokio nocą..mmm 52 piętro naprawdę zapiera dech w piersiach.

Pozdro600 :)

Moni:
Tokio. Idę chodnikiem w morzu ludzi. W kieszeni mam pustą puszkę po kawie, oczywiście nie ma kosza by ją wyrzucić. Wchodzę do metra. Tu zawsze trzeba być czujnym. Na pięciopiętrowej stacji widzę napis "keep to the right here", na następnych schodach niepostrzeżenie zmienia się w "keep to the left here". Uprzejmi Japończycy wymijają mnie nie mówiąc wylgaryzmów pod nosem. Metro przyjechało zgodnie z rozkładem, co do minuty, jak zawsze. Wsiadam, otwieram piwo kupione wcześniej w automaie na ulicy. Nikt nie chce mnie za to spisać, wlepić mandatu lub chociaż zwyzywać. Głos w metrze mówi nazwy stacji i po której stronie drzwi się otworzą. Wysiadam. Wydostać się stąd nie jest łatwo. Oddaję zużyty bilet, szukam odpowiedniego wyjścia. Podchodzę do mapy. Północ na dole i w prawo. Niech i tak będzie. Odnajduję drogę do celu. Za rogiem na kolejnej mapie cel jest zupełnie gdzie indziej! Halo! Co jest!? Ah tak, północ jest na dół i w lewo. Ok, wszystko się zgadza. Trzeba być czujnym. Na kolejnej mapie północ jest w górę i w lewo, ale nie daję się oszukać. Jestem czujna. Znów mi się udało... Właściwie to całkiem fajnie tu jest:)

A gdyby nie było Shakespeara?

2008-03-19T01:40:00.014+09:00

Choć wizyta Strzelców ma się powoli ku końcowi, a tym samym zbliża się też mój przyjazd do Polski, to nie nudzimy się. Dziś kolejna porcja zdjęć, jutro zaś możecie się spodziewać więcej tekstu.

A na koniec, dostałem coś takiego - wszyscy fani musicali/Japonii/Shakespeara powinni to zobaczyć. Moim zdaniem, cudowne.

JKMizm na dziś: "Ja pamiętam, jak kandydowałem [...] bez powodzenia, jak zwykle."

Stay Tuned!

Podróże małe i duże

2008-03-14T22:46:00.010+09:00

Jeździmy. Od brzegów oceanu......pociągiem......do posągów......ogrodów......wierzowców......dziwnych kul......i nieczytelnych map.
JKMizm na dziś: "Ja mogę się nauczyć szyć, ale po cholerę?"

Wiosna!

2008-03-12T12:25:00.018+09:00

W Kamakurze już byłem WPPJ: 4, ale w innym towarzystwie i o innej porze roku. Dużo zdjęć, mało tekstu.

Wszystko kwitnie.
Nawet Wielki Budda jakiś uśmiechnięty.
Obiecany dowód pobytu imć Strzeleckich.
Ot, Kamakura.
JKMizm na dziś: "To pachnie demokracją, albo czymś jeszcze gorszym!"

UPRTV ogłasza

2008-03-12T01:00:00.003+09:00

Wszelkich zainteresowanych informuję, iż Państwo Strzeleccy dotarli bezpiecznie i szczęśliwie. Na potwierdzenie, zdjęcia już w krótce. Ponadto pragnę poinformować, iż patronat medialny nad imprezą zwaną "Wizytą Strzelców w Japonii" (zwanej dalej Tą Imprezą) obejmuje Janusz Korwin Mikke.

JKMizm na dziś: "Socjaliści to nie są ludzie."

Wyspy Sosnowe...

2008-03-08T01:51:00.021+09:00

Zatoka Matsushima to miejsce od bardzo dawna uważane za wyjątkowo piękne. Mnóstwo małych, zalesionych wysepek rozrzuconych po czystych i płytkich wodach zatoki tworzy rzeczywiście piękny widok. Nie jestem ekspertem od fotografowania krajobrazów, więc jest tam jeszcze ładniej, niż na zdjęciach.

Po zatoce pływa oczywiście chmara statków wycieczkowych, najróżniejszych rozmiarów i kształtów.
Wyspy położone blisko brzegu, połączone są ze stałym lądem czerwonymi mostami. Ta mała świątynia w tle to Godai-Dō, otwarta do zwiedzania raz na 33 lata. Ostatni raz w 2006.
Most na wyspę Fukuura, chyba największą.
W Matsushimie (miasteczko nazywa się tak samo jak zatoka) znajduje się też świątynia Zuigan-ji, zbudowana przez Date Masamune z poprzedniego postu. Z zewnątrz nie prezentuje się jakoś specjalnie, a wewnątrz standardowy duet kustosz + zakaz fotografowania. Ale przed nią, w ogrodzie, przy miejscu używanym od bardzo dawna w celach pochówku, stoją niesamowite rzeźby. Klimat jak z Indiany Jonesa.

Stay Tuned!

Tysiąc słów o Sendai...

2008-03-04T21:04:00.029+09:00

Sendai by night.

Jako że trwają ferie (co jednak nie przeszkadza profesorom organizować seminaria), postanowiłem wybrać się na małą wycieczkę. Cel: Sendai.

Sendai nie jest bynajmniej miastem turystycznym - kompletnie zniszczone podczas WWII, obecnie jest 1.000.000-owym miastem przemysłowym. Ale jest całkiem ładne (mówi się o nim 杜の都, Mori no Miyako, "Leśne Miasto") i jest całkiem blisko Hitachi.
Taksówki przed głównym dworcem. Ciekawe jaki tu jest ruch, żeby im się opłaciło czekać w takiej kolejce...

Najważniejszą figurą w historii Sendai jest niejaki Masamune Date, daimyō z czasów unifikacji Japonii. Choć nie był nigdy w zaufaniu u swych przełożonych, to ludność Sendai kocha go do dziś.

Obecnie Masamune ogląda panoramę Sendai z miejsca po swoim dawnym zamku.
“Po zamku”, bo po bombardowaniach zostały się tylko widok na miasto i mury.
Date Masamune oraz dwóch innych Datów mają na pobliskim wzgórzu mauzoleum - Zuihoden. Mauzoleum jest zrekonstruowane (podobno wiernie), bo również nie przetrwało wojny. Jest tak bajecznie kolorowe, że aż trochę nierealne. W mini-muzeum można zobaczyć naukowo opracowane porównanie długości nosów Datów. Niestety zakaz fotografowania i czujnie mnie obserwujący kustosz sprawiły, że zdjęć czcigodnych nosów nie ma.
Ostatnią atrakcją Sendai jest świątynia poświęcona Hachimanowi, położona trochę na uboczu. Było w niej pusto, cicho i uroczo.
W Sendai znajduje się też największa dzielnica rozrywkowa na północ od Tokio. Z własnych doświadczeń i rozmów z autochtonami wyciągam trzy wnioski:

Bycie jedynym białym w klubie bywa nudne.
Bycie jedynym białym w barze nigdy nie bywa nudne.
Nawet tubylcy nie są w stanie rozróżnić baru od hosto-kurabu czy strippu-kurabu. Umiejętność taka byłaby przydatna, gdyż w Japonii całkiem często spotykam się z sytuacją, w której w jednym budynku znajduje się 25 różnych przybytków, a z zewnątrz można się dowiedzieć jedynie o ich nazwach. A nazwy są często takie, że nie wiem czy to fryzjer, czy dom publiczny. Ewentualnie mają ciekawe dopiski, jak “communicative pub”.

A w następnym poście - drugi z trzech najpiękniejszych widoków w Japonii.

Stay Tuned!

Na ryby...

2008-02-16T18:36:00.008+09:00

Port rybacki Oose & okolice.

Super Express ostrzega:

2008-02-09T18:59:00.000+09:00

Jeżeli pewnego pięknego ranka, obudzicie się w obcym mieście i...

• Najmniejsze opakowanie ryżu jakie da się w supermarkecie kupić, ma 2kg!
• W spożywczaku jest osobny dział z sosami sojowymi!
• Gdy podłączacie internet do mieszkania, najwolniejsza opcja to 47Mbps!
• Wszystko co kupicie, zostanie zapakowane w torbę, papier i w jeszcze większą torbę, choćby była to tylko jedna płyta CD!
• Instrukcje “co robić na wypadek trzęsienia ziemi” są wszędzie. W kinie, pociągu, podczas podłączania gazu...!
• Jedzenie tylko sushi jest jednym z tańszych rozwiązań kwestii żywieniowej!
• Każda komórka posiada wbudowany słownik, telewizor i diabli wiedzą co jeszcze!
• Jest oddzielne prawo jazdy na samochód z automatyczną i manualną skrzynią biegów. (I jeszcze na samochody z małą pojemnością silnika - w sumie 4 różne prawa jazdy na samochód osobowy.)!!!
• Jedzenie na stołówce jest dobre!
• W każdym laboratorium na uniwersytecie jest łóżko!

to najprawdopodobniej jesteście w Japonii.

A co do tajemniczego Produktu z poprzedniego postu to oto on:mmmm, całkiem niezłe.

Przeprowdzka po japońsku

2008-02-04T16:37:00.000+09:00

Do pełnego wczucia się w klimat tej opowieści, potrzebna jest muzyczka z Benny Hill’a.

Ja: Chciałbym się przeprowadzić.
Pośrednik: Ależ oczywiście. Proszę tylko wypełnić te 5 dokumentów, dostarczyć te 3 rzeczy i zadzwonić w te dwa miejsca.

...

Ja: Już! Czy teraz...
Pośrednik: Znakomicie! Teraz proszę wypełnić jeszcze to, a to i to zanieść na uniwersytet.
Ja: I have a bad feeling about this...

Ja: Mam tu takie o, od pośrednika, chciałbym...
Uniwersytet: Aha! Wspaniale! Proszę wypełnić te 3 dokumenty, pójść na pocztę, zapłacić i przynieść pokwitowanie. A to zanieść pośrednikowi.

...

Ja: Mam tu z poczty, pokwitowanie, teraz to już wszystko prawda?
Uniwersytet: Ależ oczywiście. Wszystko. Prawie. A zadzwoniło się do urzędu miasta, akademika i do kosmitów? Nie? A chce się przeprowadzać? To dzwonić!

...

Ja: Już. Zadzwoniłem, zapłaciłem, zaniosłem, przyniosłem, skserowałem, napisałem. Czy ewentualnie mógłbym już się przeprowadzić?
Uniwersytet i Pośrednik: Tak, oczywiście! Tylko jeszcze tutaj mamy takie dokumenty...
Ja: Aaaaaaaaaaaaaaa...

Japońska biurokracja... straszna rzecz. Ale już się udało. Mam fajne nowe mieszkanie, z własną łazienką i kuchnią, z widokiem, klimą i bajerami. Jest ciepło, nie ma Chińczyków, żyć nie umierać. I tylko internetu jeszcze nie ma.

W ramach ciekawostki dodam jeszcze mój dialog z Yoshioką:

Ja: Strasznie dużo dokumentów trzeba wypełnić przy tej przeprowadzce... Dla pośrednika to jeszcze rozumiem, ale żeby się wyprowadzić z akademika było potrzebne aż tyle...
Yoshioka: No bo z akademika. Jakbyś się wyprowadzał z normalnego mieszkania, to tylko jeden dokument do właściciela... em, nie chyba do pośrednika... a może do właściciela... aha, i trzeba gaz i prąd... zadzwonić... hmmm... poza tym chyba to raczej więcej niż jeden dokument...

Nie słuchałem do końca. Uciekłem.

A na koniec bonus. W dziale z żywnością importowaną mojego sklepu, znalazłem ostatnio produkt z Polski. Tak wygląda z góry:
Zagadka: Co to jest? Od razu mówię, że nie alkohol, choć trochę związku ma...

Japoński angielski, część trzecia i ostatnia.

2008-02-02T18:04:00.000+09:00

Miało być o czymś innym, ale czasem bywa tak, że to temat znajduje mnie, a nie odwrotnie. Byłem ostatnio z wizytą u pewnego Japończyka, i zostałem na tyle długo, że w telewizji pojawił się program do nauki angielskiego, który chciałbym tutaj streścić.

Tematem lekcji było przepraszanie. A wiadomo, że nic tak nie uczy angielskiego, jak scenka rodzajowa.

Scenka rodzajowa:
Wizyta głupiego gaijina (Tina), wraz z host-family (w składzie: matka i córka - rówieśniczka Tiny) w Świątyni. Podczas modłów Bóg każe przyznać się Tinie do złych uczynków - możemy więc ćwiczyć przepraszanie, najpierw za zbitą filiżankę, a potem za rozsypane pieniądze.

Zaprawdę, wszystko co złe, to przez gaijinów.

Następnie przenosimy się do studio, gdzie Chad (native speaker) znosi uszczypliwości ze strony trojga Japończyków. Oczywiście w formie przeprosin. I’m sorry, i played with your photo... I tym podobne.

Ostatnia część to ćwiczenie słownictwa, podczas którego Chad wraz z dwójką japońskich piękności w miniówach i lateksowych wdziankach tańczy (ok: podskakuje) i wykrzykuje: Hamburger! Pork Cutlet. Sunny side up!

Ogólne wrażenie - Różowa Landrynka spotyka Domowe Przedszkole.

Japońska Telewizja, dziwną Telewizją jest.

Przerywnik Filmowy

2008-01-28T19:35:00.000+09:00

Dla pamiętających ten film i po co Bob Harris przyjechał do Japonii:

For relaxing times, make it Suntory time.

Japoński angielski, cz. 2: Inwazja Małp

2008-01-25T20:18:00.001+09:00

Jak ostatnio wspominałem, wybrałem się wczoraj z wizytą do pobliskiej szkoły podstawowej, gdzie 6to klasiści mieli mieć prezentacje po angielsku. Na miejscu okazało się, że zaproszony zostałem nie tylko ja, a szóstoklasiści to jakieś 60-70 dzieciaków. The more the merrier, jak mawiają Anglicy.

Impreza miała miejsce na sali gimnastycznej, ale przechodziliśmy obok sal dla uczniów z klas 1-3. Reakcja dzieciaków - bezcenna. Najpierw paniczna ucieczka, następnie wyglądanie przez drzwi i okna, pokazywanie palcami... a na koniec zmasowany atak, by przybić piątkę, krzyknąć "herro!" lub po prostu dotknąć. A wszystko przy akompaniamencie świdrującego uszy wrzasko-pisku. Niezapomniane przeżycie.

Na sali, w iście japońskim stylu, zostaliśmy podzieleni na grupy, żeby oglądać prezentacje również podzielonych na grupy dzieciaków. Prezentacje były 4 rodzajów: historia, jedzenie, kultura, zabawa. Co dziewięć minut (na sali stał spory, sportowy zegar odliczający czas co do sekundy) rozlegał się przeraźliwy sygnał syreny, który oznajmiał nam, że pora zmienić stanowisko (dostaliśmy całe rozpiski, co do minuty, co, gdzie i kiedy wolno nam oglądać).

Każda grupa widziała trochę inne rzeczy, ja robiłem włąsny udon, zakładałem festiwalowe wdzianko, bawiłem się kendama (niech żyje Yattaman), słuchałem historyjki na temat loklanego źródła... generalnie, bawiłem się świetnie.

Po prezentacjach i wyrażeniu krótkiej opinii na ich temat, każdy obcokrajowiec został porwany przez grupę dzieciaków aby zjeść z nimi stołówkowy obiad. Cholera, gdyby mnie tak karmili w podstawówce, to może bym polubił szkołę. Obiad dał mi też możliwość pogadania z dzieciakami (nie da się uciec od talerza). Japońskie dzieci są takie jak polskie: jak będą dorośli, to chłopcy będą piłkarzami lub bejzbolistami, dziewczynki aktorkami lub piosenkarkami.

Przykro to mówić, ale angielski tych dzieciaków nie był mniej zrozumiały od angielskiego studentów z ostatenigo posta. Fakt, mówiły krócej i na łatwiejsze tematy, ale z pamięci. Może jednak jest przyszłość dla japońskeigo angielskiego?

W następnym odcinku, Fontanna Młodości!

Stay Tuned!

Japoński angielski

2008-01-15T22:00:00.000+09:00

Fakt, że z angielskim w Japonii jest bardzo krucho jest powszechnie znany. Mówi się: zły system nauczania, zły alfabet (sylabariusz), zła wymowa... źle nauczeni nauczyciele źle uczą kolejnych nauczycieli. Ale jak trzeba się porozumieć po angielsku - to uderzać do młodzieży i studentów. To też powszechnie wiadomo. Bo młodzież i studenci ciągle się uczą i efekty już już widać. Podobno.

Miałem okazję to przetestować, gdyż jeden z moich profesorów wymyślił torturę pt:
"Proszę przygotować krótkie wystąpienie, po angielsku, na temat własnej pracy naukowej. Mają państwo 3 tygodnie, z czego większość wolna od zajęć, bo święta. Powodzenia."

Święta minęły, zaczęły się wystąpienia. Niemal wszyscy studenci są w stanie przeczytać/wydukać własny tekst. Wymowa waha się od zrozumiałej po taką, że przez chwilę się zastanawiałem w jakim języku przemawia pewien student.

Niestety, tortura miała ciąg dalszy:
"A teraz zadajemy pytania. Po angielsku." Jako, że nikt nie kwapił się do zadawania pytań (ja odpuściłem po pierwszej próbie), profesor wziął obowiązek na siebie. Pytanie brzmiało (zawsze) "What is the purpose of your research?"

Na to pytanie nie odpowiedział nikt. Rozumiem jeszcze, że kilku pierwszych prelegentów było zbyt zaskoczonych by odpowiedzieć (fakt: tłumaczenie jaki jest cel teoretycznego rozważania nt: Używania jakichś dziwnych urządzeń do przyspieszania obrotów w chmurach plazmy, czy jakiejśtam metody jonizacji powierzchni filtrów diamentowych jest IMO godny osobnej pracy magisterskiej). Ale ci którzy przemawiali tydzień później (z powodu dukania wystąpienia trwają dłużej niż planował profesor) naprawdę mogli wymyślić odpowiedź na takie pytanie...

Słowem - jeżeli kiedyś wpadniecie do kraju zachodzącego wiśnią studenta, to próbujcie szukać kontaktu (po angielsku) z ludźmi w wieku średnim. Jak będziecie mieli szczęście traficie na profesora uniwersytetu, a jak na razie nie spotkałem takiego, który nie umiałby się porozumieć w tym języku. A takich, którzy mówią naprawdę dobrze spotkałem już trzech.

PS:
W przyszłym tygodniu ponawiam doświadczenie, albowiem podobne tortury odbywają się w pobliskiej... szkole podstawowej i dostałem zaproszenie coby oceniać wysiłki młodych adeptów. Doczekać się nie mogę.

Stay Tuned!

WPPJ 4: Wielcy Buddowie

2008-01-13T16:51:00.000+09:00

Witam w ostatnim odcinku Wielkiej Podróży, dziś, zgodnie z tytułem, oglądamy wielkich Buddów. Tak, spełniłem japonistyczny obowiązek i pokłoniłem sie Buddzie z Kamakury, widziałem też większego (i brzydszego) Buddę z Nary.

Zarówno Kamakura jak i Nara były przez pewien czas stolicami Japonii i są do siebie dość podobne - pełne świątyń, turystów i ludności z nich żyjącej. W Kamakurze jest cudowny Wielki Budda, a w Narze są daniele. Chciałem się dowiedzieć jak jest święty daniel po japońsku, ale Yoshioka wymiękł. Ok. Tyle tytułem wstępu...

Kamakura:
Oraz... ON:I cały autokar śpiewa:大きい大仏ですねえ。

Nara:
Wspomniane daniele:

I Daibutsu z Nary. To co widać na pierwszym zdjęciu to Toudaiji - chyba największy drewniany budynek na świecie.Każdy z tych małych Buddów coś oznacza (a jest ich chyba 18tu), oprócz tego jest 18 promieni, z których każdy też oznacza coś innego... pewnie mają odrębnych kapłanów od pamiętania co jest od czego, albo po prostu nikt już się tym nie przejmuje...

I koniec. Więcej odcinków nie ma, dziękujemy za uwagę. Od następnego postu wznawiamy normalną działalność... prawdopodobnie będzie coś o moich współstudentach na uniwersytecie...

Stay Tuned!

WPPJ 3: Świątynia na wodzie

2008-01-10T12:21:00.000+09:00

Kolejny odcinek Wielkiej Podróży Przez Japonię zabiera Was do Hiroshimy, ale zatrzymuje się tam tylko chwilę, by pokazać "jeden z 3 najwspanialszych widoków w Japonii" - świątynię Itsukushima-jinja.

Zacząć należy od tego, że Japończycy mają świra na punkcie grupowania ładnych rzeczy. Grup są dwa rodzaje - po 100 i po 3. Hitachi nie jest widać specjalnie piękne, bo nie ma tu żadnego obiektu z kategorii "po 3" ale jest: "jedna ze 100 wybranych pięknych gór z kwiatami", "jedna ze 100 wybranych plaży z białym piaskiem i zielonymi sosnami" i jeszcze dwie inne.

Hiroshima jest 3 dużym japońskim miastem, które odwiedziłem i bardzo mi się podobała. Przeważa niska zabudowa (tylko 10 pięter), ludzie mimo historycznej tragedii wydają się być mili i szczęśliwi. Poszliśmy oczywiście do Peace Memorial Park i obejrzeliśmy A-Dome. Ciarki przechodzą.
Potem pojechaliśmy (i popłynęliśmy) na wyspę Miyajima (lub Itsukushima) podziwiać ten słynny widok z Torii stojącą w wodzie.
Itsukushima-jinja, bo to jej torii podziwiamy, stoi na palach. A to dlatego, że początkowo cała wyspa była świętym miejscem, na którym nie wolno było postawić stopy zwykłym śmiertelnikom. Ale zapewne całkiem szybko mnisi zaczęli przymierać głodem, więc wybudowali świątynię, do której wierni mogli dotrzeć i zostawić jakieś dary.
Niestety podczas odpływu, świątynia nie stoi nad wodą lecz nad błotem, z całym dobrodziejstwem aromatu gnijących glonów.
Na wyspie jest też trochę innych atrakcji, na przykład Pawilon 1000 mat, z piękną pagodą:
Można też się wybrać kolejką linową na górę Misen, z której widok jest naprawdę ładny:
Jest też tutaj sporo małych świątyń, a nawet Aquarium. Obecnie wyspa nie jest już na tyle święta by nie można na niej normalnie żyć, wieć jest tu małe miasteczko (nawet gimanzjum jest!) żyjące z turystów.

I to by było tyle, na dzisiaj. Powoli zbliżamy się do końca WPPJ, w następnym, ostatnim odcinku: Wielcy Buddowie.

Stay Tuned!

WPPJ 2: Świątynie Kyoto

2008-01-07T22:42:00.000+09:00

Witamy w kolejnym odcinku podróży z białą małpą! Dzisiaj odwiedzamy świątynie i ogrody w starej stolicy Japonii.

W Kyoto byliśmy ledwo parę dni, i trochę żałuję, że zobaczyliśmy zaledwie kilka z zabytków, z których aż 17 jest na liście dziedzictwa światowego UNESCO - dla porównania, w Polsce jest ich "aż" 12. Z drugiej strony, po raz pierwszy w Japonii poczułem się niechciany - nie wiem czy to tylko moje mylne wrażenie, ale ludzie wydawali się być zdecydowanie mniej przyjaźni niż gdziekolwiek indziej. Możliwe, że nie ma to nic wspólnego z byciem gaijinem i Japończycy z poza Kyoto są traktowani tak samo... ale muszę się poważnie zastanowić czy chcę tam wracać i oglądać pozostałe świątynie.

A trzeba przyznać, że są piękne. Zarówno Buddyjskie jak i Shinto. Zdjęć tylko trochę, bo pogoda była bardzo nieciekawa.
Podziwianie jednego z najsłynniejszych ogrodów na świecie (w świątyni Ryouan-ji) - 15 kamieni, żadnych roślin i bardzo dobry PR.

A na koniec mistrz Pai Mei i jego mała koparka:
W następnym odcinku - jeden z 3 najwspanialszych widoków w Japonii, więc...

Stay Tuned!

WPPJ Special 1: Słodziutcy sex samuraje!

2008-01-04T21:46:00.000+09:00

Na pełny odcinek przyjdzie wam jeszcze poczekać, a na razie coś dla drogich czytelniczek...

Czysta słodycz!
Gdy mówi się o kuchni japońskiej, najsampierw wymienia się surowe ryby, potem różne inne potrawy. Czasem ktoś wspomni coś o słodyczach, mówiąc najczęściej, że nie nadają się do jedzenia. Pomny tych ostrzeżeń, unikam japońskich cukierko-podobnych rzeczy jak ognia ale... spróbowałem kilku deserów w "stylu zachodnim" czyli lodów bądź tortów. I są one niesamowite. Nie wiem czy wynika to z jakości składników, czy z japońskiej dokładności czy z powodu jakiegoś tajemniczego czynnika X, ale efekt jest przepyszny. Jeżeli los was kiedyś rzuci do kraju kwitnącego tortu z truskawkami, to uderzajcie do cukierni! Na zachętę:
Wirujący sex samuraje!
Podczas zwiedzania Tokio, trafiliśmy do dzielnicy... hmmm... różowej? Co mi się w niej bardzo podoba to to, że oprócz barów ze stripteasem czy też salonów "masażu", znajdują się tam normalne kina, restauracje, salony pachinko czy kręgielnie. Tak więc widać bardzo "ciekawie" ubrane panie mijające starsze małżeństwa lub grupy nastolatek wracające z kina... Zero poczucia zagrożenia, groźnych min goryli czy jakichkolwiek oznak świata przestępczego.
Kolejna sprawa to całkowite równouprawnienie: Przybytki reklamują się neonami ze zdjęciami dostępnych w środku... "towarów", oferta dla pań jest conajmniej tak samo bogata jak dla panów. A jako że panie na plakatach nie wyróżniały się specjalnie, to poniżej trzy neony z samego środka shinjuku, oferta dla płci piękniejszej:Choć "sexy wojowniczy książęta ninja z księżyca" są słodziutcy, to i tak mój ulubiony to naoya z neonu numer 2!

Stay Tuned!

WPPJ 1: Cesarski poker

2008-01-04T20:18:00.000+09:00

Witamy w pierwszym odcinku Wielkiej Podróży Przez Japonię! W tym odcinku emocjonujący pościg ulicami i świątyniami Tokio, polowanie na grubego zwierza i sceny niczym z filmów sf!

Początek WPPJ zaprowadził nas do jednego z największych miast na ziemi, gdzie jako stały bywalec, zaproponowałem jedną z ulubionych tokijskich rozrywek: polowanie na cesarus nipponicus akihitus, rzadkiego zwierza, występującego niemal wyłącznie w stolicy Japonii, choć pojawiającego się czasem w innych miejscach na Ziemi.

Choć zwierz kluczył i zwodził, dotarliśmy po śladach
do jego siedziby... lecz światła pogaszone były - zwierz nam się wymknął.
Prawie złapaliśmy go w świątyni Meiji, lecz znów uciekł, przebierając się za niskiego rangą mnicha. Zdołaliśmy go uchwycić w celownik na krótką chwilę, gdy oddalał się z prędkością dźwięku.

Trop wiódł do Sensō-ji, najstarszej świątyni w stolicy. Dotarliśmy tam błyskawicznie, lecz jej iluminajca oślepiła nas zupełnie, nie dając nam najmniejszej szansy na dopadnięcie cesarza.
(mina tego strażnika jest taka, jakby białą małpę zobaczył...)

Planowaliśmy kontynuować pościg z powietrza, jednak zamówiony helikopter nie dotarł na czas. Udaliśmy się zatem do Obserwatorium, na 52 piętro Mori Tower. Nie zdawaliśmy sobie sprawy, jakie Tokio jest ogromne. Podczas pościgu używaliśmy głównie metra, nie wiedząc tak naprawdę jakie odległości pokonujemy pod ziemią. Wchodziliśmy w jedną dziurę, 20 minut później wychodziliśmy na innej stacji, miasto wyglądało podobnie. Ale z Mori Tower... Ocean świateł, ciągnący się po horyzont we wszystkich kierunkach. Czerwone, ostrzegawcze lampy na wysokich budynkach, pulsowały powolnym rytmem, dając wrażenie przepływu krwi w jakimś ogromnym organiźmie... Widok ten, rodem z filmów science-fiction, przekonał nas o bezsensowności naszego polowania, powróciliśmy więc do bazy wypadowej...
(zdjęcia przez szybę, więc jakość bardzo średnia, ale ogrom Tokio chyba pokazują)

W następnym odcinku: odpoczynek w świątyniach i zgłębianie tajników ogrodów zen. Czyli Kioto... i może coś jeszcze.

Stay Tuned!

Powrót Białej Małpy

2008-01-04T16:52:00.001+09:00

Hadzia!
Witam wszystkich w nowym, pięknym roku 2008. Rodzina odleciała do Polski, a mnie spotkał powrót do rzeczywistości... rzeczywistości całkiem przyjemnej, bo japońskiej. Na razie się rozpakowuję, piorę i inne czynności domowe wykonuję, ale w najbliższym czasie możecie się spodziewać sprawozdania z Wielkiej Podróży Przez Japonię. Prawdopodobnie w odcinkach, z jedną bonusową lokacją, nie uwzględnioną na plakacie promocyjnym z poprzedniego postu :)

A więc... stay tuned!

Wielka Podróż Przez Japonię

2007-12-24T17:48:00.000+09:00

Moja rodzina już przyjechała, zostaje do 4tego. W tym czasie odwiedzimy Tokio, Kioto, Narę i Hiroshimę. Zdjęć zrobię mnóstwo, ale nie wiem jak będzie z moim dostępem do internetu w tym czasie, więc być może, że napiszę znowu dopiero w nowym roku.

Wesołych Świąt i Szczęśliwego Nowego Roku życzy Biała Małpa.

Merii Kurisumasu, czyli święta po japońsku

2007-12-19T21:50:00.000+09:00

Prawdę powiedziawszy, bałem się "świątecznej atmosfery" po japońsku. Wizja tandety, plastikowych drzewek, wszędobylskich kolęd i ogólnego słodkiego aż do wymiotów klimatu... okazała się być na szczęście nieprawdziwa.

Panie i Panowie, Biała Małpa przedstawia: "Ozdoby Świąteczne":

Dziwne:Ok, w muzeum lotnictwa, więc tematycznie powiedzmy, że dopasowane...

Znajome:

Bardzo dziwne: Bałwan wychodzący z wielkiej czerwonej dyni??? Ale o co chodzi?

Brzydkie-jak-nieszczęście:To coś śpiewało jakąś nierozpoznawalną kolędę. Potworne.

Ciekawe...No nie powiem... ładne całkiem...

Ale najważniejsze, że tych ozdób jest po prostu mało. Niektóre domy są poobwieszane lampkami, w radiu lecą kolendy... ale nie bez przerwy, nie ma takiej nagonki jaką pamiętam z Polski. Oczywiście w każdym większym sklepie jest jakaś świąteczna oferta/promocja, ale polega to na otworzeniu dodatkowego stoiska, reszta sklepu pozostaje niezmieniona.

Kraj niechrześcijański, jest na święta przyjemniejszym miejscem do życia.

Stay tuned!

Milion niepotrzebnych statystyk

2007-12-19T20:53:00.000+09:00

Garść statystyk:
Blog zaliczył ponad 1700 wizyt, codziennie odwiedza go około 50 osób, wyszukiwarki generują 6.43% ruchu, a inne strony 48.54%. Zanotowano 16 wizyt z Radomia, 36 z Łodzi, 16 z Solca Kujawskiego. 198 osób odwiedziło stronę 9 do 14 razy. 86.2% wizyt kończy się na pierwszej stronie. I tak bez końca...

Jeżeli posiadacie własną stronę, na temat której chcelibyście zbierać milion niepotrzebnych statystyk, polecam Google Analytics. Jest za darmo, i nawet rysuje wykresy, o:

A tak poważnie, to ostatnio niewiele się dzieje. Przygotowuję się do wizyty rodziny (jeszcze tylko 4 dni) i załatwiam ostatnie uczelniane projekty. Nuda. Ale już niedługo Wielka Podróż Przez Japonię, więc...

Stay Tuned!

PS:
oh, and tell your friends about it! :)

Małpie frustracje

2007-12-14T00:03:00.001+09:00

Wkurza mnie to, że nikt mnie nie poprawia. Mogę mówić jak mi się podoba, nawet prostymi formami do senseia. Wszyscy są zbyt zachwyceni faktem, że "Biała Małpa mówi po naszemu! Niesamowite! Dajmy jej banana!" Okej - ostatnia część nie jest najgorsza - darmowe drinki każdy lubi.

Druga rzecz to to, że niektórzy Japończycy przyjmują postawę "Wow! Zrozumiałem co Biała Małpa mówi! Mój angielski jest lepszy niż myślałem, bo przecież nie rozmawiamy po japońsku.". Dziś w sklepie (kupowałem prezenty), odbyła się scenka taka:

Sklep z Prezentem. Wchodzą: Yoshioka i Małpa Biała.
Małpa: O Sprzedawco! Przybyłem z dalekiego kraju, aby nabyć Prezent dla mojego ojca! Wiem, iż nie jest to coś co cywilizowany członek nadrasy japońskiej uznaje za dobre gifto, ale ja już się zdecydowałem! Pokaż mi zatem swe towary!
Sprzedawca: O czcigodny, zechciej spojrzeć na tę półkę!
Małpa: Głupcze! Wszak studentem jestem biednym! Jakimże cudem ma być stać mnie na prezent za takąż fortunę?!
Sprzedawca: Och, ma głupota nie zna granic! W ramach przeprosin - przyjmij rękę mojej córki.
Małpa: Po dwakroć głupcze! Po Prezent przybyłem! Nie po małżonkę!

(nudne 5 aktów, przechodzimy od razu do zakończenia)

Sprzedawca: O potężny, napiszże proszę swe imię na tym nędznym skrawku papieru!
Małpa: (pisze)
Sprzedawca: (Do Yoshioki) pio-to-ru... azaliż to Rosjanin?
Małpa: Nie, Polak. Ale imię jest takie same w języku rosyjskim i polskim.
Sprzedawca: (zdziwiony) O! Znasz japoński?

(kurtyna)

Japońska jesień

2007-12-12T16:05:00.000+09:00

Jesień w Japonii, przynajmniej na mojej szerokości geograficznej, jest piękna. Pada rzadko, temperatura w okolicy 5-10 stopni i te kolory... Polska w tej chwili najprawdopodobniej pełna jest błota, tu dywany z kolorowych liści. Ale zanim liście spadły z drzew, wyglądało to tak...

Zdjęcia z Nikkō i Yokohamy.

Biała Małpa Hits The Road

2007-12-06T23:43:00.000+09:00

Niech żyją wycieczki uniwesyteckie! Tani i przyjemny sposób spędzania czasu. Ale po kolei...

Wyjechaliśmy w środę wściekle rano, bo mój kampus był położony najdalej od celu podróży (Uniwersytet Ibaraki ma kampusy w 3 miastach). W autobusie głównie spaliśmy, aż dotarliśmy do pierwszego punktu wycieczki, Muzeum Lotnictwa koło Narita International Airport. Bliskie położenie lotniska czyni muzeum rajem dla spotterów, do których się nie zaliczam, więc całość była raczej nudna.
Po zwiedzaniu pani Przewodnik uznała, że spaliśmy już wystarczająco długo i zaczęło się karaoke. To nawet gorsze niż jikoushokai. 99% procent utworów to smętne piosenki o miłości (najczęściej pojawiające się słowa: ai, namida - miłość, łzy), główny temat teledysku: laska w stroju kąpielowym na plaży.

Na szczęście kolejna atrakcja wynagrodziła wszelkie niewygody. Świątynia Shinhōji, gdzie czczony jest bog góry Narita. Świątynia jest ogromna, nie zdążyliśmy zwiedzić jej całej, ale i tak jestem pod wrażeniem.Podczas zwiedzania, Yoshiokę dopadła grupa (chyba) Koreanek, koniecznie chcących mieć zdjęcie z Japończykiem.W świątyni była też kolekcja posągów,oraz urokliwy park, do którego nie zdążyliśmy już wejść, bo trzeba było jechać dalej.
Przed dotarciem do hotelu mieliśmy jeszcze małą sesję fotograficzną z oceanem i zachodem słońca w roli głównej. Ze zdjęć jestem całkiem zadowolony, więc nie macie wyboru i musicie podziwiać:
Hotel był wysokiego standardu, z własnym (podobno słynnym) onsenem. Wizyta w nim zamieniła Japończyków/Chińczyków w szczęśliwych Japończyków/Chińczyków, natomiast ja przeszedłem transformację w szczęśliwego Indianina.Czarno-białe, bo byłem czerwony jak Chiny Ludowe.

Następny był oczywiście obowiązkowy nomikai (w yukatach), z górą pysznego żarcia i dużymi ilościami alkoholu. Wady miał dwie: pijani w sztok Chińczycy na karaoke i fakt że skończył się o 21. Trzeba było się przenieść do pokoi. Towarzystwo podzieliło się według narodowości, więc jako jedyny przedstawiciel Polski (i Europy) odwiedziłem zarówno pokój koreański, chiński i senseiski. Zabawa trwała do późnej nocy, a Chińczycy alkohol znoszą znacznie lepiej niż Japończycy i mają straszny zwyczaj mieszania wszelkich dostępnych rodzaji. Tak skończył się dzień pierwszy.

Dzień drugi sponsorowały literki K, A, i C, przynajmniej do czasu obiadu, który jedliśmy w chińskiej restauracji w Yokohamie. Ale najpierw pojechaliśmy na sztuczną wyspę zbudowaną na środku Zatoki Tokijskiej. Pogoda była dobra, niestety smog nad Tokio pogarszał widoczność.
Chiba Industrial District:Tokio: Tokyo Tower i kompleks Roppongi Hills.
Potem Yokohama, w szczególności Chinatown (tandeta)i port, wszak Yokohama była przez długi czas japońskim oknem na świat.
W ramach pamiątki kupiłem sobie autoportret:który nie wiedzieć czemu namalowany jest na puszce chińskiej herbaty.

A potem powrót, "umilany" oczywiście przez karaoke...

2 miesiące...

2007-12-04T23:51:00.000+09:00

Tak, dziś mija drugi miesiąc mojego pobytu w kraju zachodzącej wiśni i kwitnącego słońca. Nadal mi się tu podoba. Z rzeczy, których mi zaczyna brakować (poza ludźmi) mogę wymienić: koncert i biurko.

Koncert jakiejś porządnej punkowo/rockowej kapeli, śpiewającej w normalnym języku... dałbym się pokroić za występ Dezertera, KSU czy Kultu. W ramach terapii podczas najbliższego wypadu do Tokio mam zamiar odwiedzić jakiś klub muzyczny... zobaczymy co z tego wyniknie.

Co do biurka - to oczywiście mogę sobie kupić, ale raz - trochę żal mi kasy, dwa - i tak nie miałbym go gdzie postawić. Muszę sobie kupić takie japońskie krzesło bez nóg, będzie trochę wygodniej przy koutatsu.

Z innych wieści, na moim uniwersytecie trwa tydzień dobroci dla ryuugakuseiów (studentów z zagranicy). Wczoraj było przyjęcie (czyt.: darmowa wyżerka), jutro jadę na wycieczkę (w planach, m.in. darmowa wyżerka). Wracam w czwartek wieczorem, więc w piątek rano polskiego czasu powinniście być w stanie przeczytać o moich wrażeniach.

Stay Tuned!

PS:
Studenci na całym świecie są tacy sami. Po skończonym przyjęciu, zaproponowano nam zabranie jedzenia do domu - została może 1/3 sushów (na przyjęciu było prawie 100 osób, więc ostało się naprawdę dużo). Po krótkiej chwili wahania, wziąłem dostarczony specjalnie na tą okazję mały plastikowy pojemniczek, pieczołowicie zapakowałem kilka maków, spiąłem pojemnik gumeczką, coby się nie otworzył, włożyłem do małej plastikowej torebeczki i zadowolony poszedłem do swojego laboratorium. Chwilę później do pokoju wpadło dwóch moich współstudentów, każdy niosący 3 spore tace pełne żarcia (około 100 maków na tacę). Rozumiem, że za darmo, ale bez przesady...

The day the Earth didn't stand still...

2007-11-28T01:56:00.000+09:00

Przeżyłem pierwsze większe trzęsienie ziemi - na tyle poważne, żaby akademik zaczął trząść się jakby miał dreszcze. Dziwne uczucie. Trwało to może z 15 sekund, i zanim się zorientowałem co się dzieje, to już się prawie skończyło.

Oczywiście temat rozmów następnego dnia był tylko jeden. Dowiedziałem się zatem, że choć w Ibaraki ziemia trzęsie się często, to ponieważ cała prefektura położona jest na jednym gigantycznym kawałku kamienia, to uznano, że jest na tyle bezpiecznie, by w okolicy pobudować mnóstwo elektrowni jądrowych, zakładów przetwarzania paliw nuklearnych i eksperymentalnych reaktorów. Super. Więc jak już porządnie zatrzęsie, to wszyscy co przeżyją i tak będą świecić w nocy. Cudownie.

Konkurs
Prawidłowa odpowiedź już padła, rzeczywiście jest to poduszka do słuchania muzyki oboma uszami:

Dziękujemy wszystkim, którzy wzięli udział w zabawie.

Nikkō: Dances with the Monkeys

2007-11-27T00:26:00.001+09:00

Nikkō kojarzy mi się z Zakopanem. Położona w górach na północ od Tokio, ta turystyczna miejscowość jest co prawda większa, ale klimat ma podobny. Drewniana zabudowa, jedna główna ulica, wzdłuż której nic tylko restauracje i sklepy z pamiątkami. Ale od razu widać dwie podstawowe różnice:

1) nie ma Rosjan.
2) zamiast krupówek mamy kompleks świątyń wciągnięty na listę UNESCO, których tradycja sięga 1200 lat wstecz. Oczywiście same budynki świątynne nie są aż tak stare - zdecydowana ich większość pochodzi z pierwszej połowy 17 wieku.

Zapraszam na małą wycieczkę śladami Białej Małpy:

Po około 20 minutach marszu od stacji kolei natrafiamy na pierwszą atrakcję: Shin-Kyō, rekonstrukcję mostu z 17 wieku.Most ten służył wyłącznie generałom i członkom dworu Imperialnego aż do 2005 roku.

Po krótkim spacerze przez bardzo malowniczy park dochodzimy do pierwszej świątyni, Rinnō-ji, która akurat przechodzi renowację, a w środku zakaz fotografowania, więc...zamieszczam tylko to ukradkiem zrobione zdjęcie 3 Buddów ze środka świątyni. Te 3 posągi to największe (8m) drzewienne Buddy w Japonii. Za świątynią stoji kamienny model rakiety międzykontynentalnej z roku 1643...Następna na trasie jest główna atrakcja, Tōshō-gū, shintoistyczna świątynia i mauzoleum poświęcone Tokugawie Ieyasu. Niesłychanie barokowa, z wyraźnie widocznymi wpływami chińskimi, robi bardzo mocne wrażenie.Poniżej Yōmeimon, brama do wewnętrznego kompleksu. Budowniczy byli tak zachwyceni swoim dziełem, że świadomie wbudowali jedną z kolumn do góry nogami, aby nie budzić zazdrości bogów doskonałą konstrukcją.Tematem przewodnim ozdób bramy są smoki (jak mawia dr. Kanert "Chiny. Chiny! Chinyyyyyy!") w najróżniejszych postaciach. Część ma zdecydowanie psychodeliczny wyraz pyska.Jako że wnętrze świątyni było niedostępne (odbywał się jakowy rytuał), pozostało mi udać się do miejsca spoczynku wielkiego Tokugawy. Spacer schodami, pośród gigantycznych drzew wprawia w odpowiedni nastrój. Niestety, jak już się w nastrój wprawiłem, dogoniło mnie to:Eh, pojawienie się z samego rana w dzień powszedni, zapewniło mi tylko trochę ponad godzinę spokojnego zwiedzania... Oto grób:Oprócz tego, budynki świątynne ozdobione są rzeźbami najróżniejszych zwierząt, na przykład pewne 3 bardzo słynne małpy:W Nikkō pochowany jest też wnuk Ieyasu, Tokugawa Iemitsu. Świątynia jemu poświęcona, Taiyūin-Byō, jest bardzo podobna w stylu do Tōshō-gū, ale mniejsza, położona w głębi lasu. Atmosfera tajemniczości i spokoju jaki roztacza, sprawiła, że podobała mi się zdecydowanie najbardziej.Czwarta i ostatnia świątynia, Futarasan-Jinja, poświęcona bóstwu góry opiekującemu się Nikkō, nie przypadła mi do gustu. Zatem pomijam ją, i udajemy się wprost do ostatnie atrakcji, malowniczo położonej (nad rwącym górskim potokiem) kolekcji posągów Jizō.Jak wieść głosi, Jizō tutaj są niepoliczalne, ale według moich estymacji jest ich jedynie półtora od_cholery. Jeden z nich był na tyle miły że zrobił sobie ze mną zdjęcie.
I to by było na tyle. Dziękujemy za skorzystanie z usług Biała Małpa Travel.

Konkursu Ciąg Dalszy
Tak, przedstawiony przedmiot to poduszka. Bardzo specjalna poduszka. Ale do wygrania nagrody trzeba określić "do czego służy", albo raczej dlaczego ma taki kształt, a nie inny. Osoba, która odpowie na to pytanie, będzie mogła sobie wybrać czy chce dostać tę poduchę czy coś innego.
PS
Odpowiedź, że jest to szatański koń trojański, którego celem zagłada całej ludzkości zasługuje na osobną nagrodę (albo darmową wizytę u psychiatry), jak znajdę coś odpowiednio diabolicznego to pomyślimy.
PS 2
To nie JEST gąbka Mengera-Sierpińskiego, tylko poducha w takim KSZTAŁCIE.

Ogłoszenie i konkurs

2007-11-24T10:54:00.000+09:00

Ostatnio mało pisałem i mało zdjęć zamieszczałem, a to dlatego że wzięli mnie na obroty na uczelni i czasu nie miałem. Co prawda częstotliwości postów chyba (na razie) nie zwiększę, ale zdjęcia na pewno się pojawią, albowiem w ciągu najbliższych 2 tygodni mam w planach 3 wycieczki: jutro jadę na do Nikkou, za 10 dni uniwersytecka wycieczka do Yokohamy, a w między czasie muszę jeszcze raz skoczyć do Tokio...

A na razie nowy banner PBM, oraz konkurs!

Pytanie: Co to jest, i do czego służy?
Przewidywane nagrody: uścisk dłoni prezesa i upominek z Japonii :)
Odpowiedzi można wpisywać w komentarzach (przypominam, że komentarze dostępne są dla wszystkich!).

Stay Tuned!

Narodowy sport Japończyków

2007-11-20T23:08:00.001+09:00

Japończycy kochają sport. Nawet moje Hitachi pełne jest stadionów, hal, kortów i boisk. O każdej porze dnia można zobaczyć idące/wracające grupki dzieci obwieszone rakietami, kijami i innymi narzędziami mordu. W Publicznym Parku Sportowym zawsze widać biegające lub ćwiczące postaci. Każda szkoła ma swoją drużynę, kibicowanie której jest świętym obowiązkiem.

Choć Japonia to ojczyzna wielu ciekawych sportów, jak Kendo, Karate czy Sumo, z powodu okupacji narodowym sportem jest tu baseball. Bardzo popularna jest też piłka nożna. Ale ten post będzie o innym sporcie. Sporcie najbardziej popularnym, uprawianym przez prawdopodobnie wszystkich Japończyków, wymagającym wielkiej koncentracji i wielkiej cierpliwości. Mowa o Segregowaniu Śmieci.

Śmieci dzielimy na 4 główne kategorie:
Palne (np.: odpadki kuchenne, zużyte plastiki, skóra...),
Niepalne (szkło, kosmetyki...),
Do odzysku - dzielimy na te, które zbiera się w torbach (o nich później) i te bez toreb.
W torbach zbieramy (wszystko oddzielnie) puszki aluminiowe i stalowe, plastikowe i szklane butelki. Bez toreb: ubrania, papier, kartony, gazety, magazyny i książki (znowu: wszystko oddzielnie).
Duże śmieci - z podziałem na 3 kategorie rozmiaru - małe duże śmieci, średnie duże śmieci i duże duże śmieci.
Oprócz tego odrębną kategorią stanowią telewizory, zmywarki, lodówki i klimatyzatory - za pozbycie się każdej sztuki przewidziana opłata.
Na koniec mamy jeszcze śmieci toksyczne.

Śmieci można wyrzucać dopiero po uprzednim przygotowaniu. Na przykład: butelka po Coca-Coli to śmieć do odzysku, ale najpierw trzeba zdjąć nalepkę i korek - do śmieci palnych, dokładnie wymyć wnętrze i wysuszyć. Papierowe opakowanie po soku (ale tylko jeżeli nie ma aluminiowej wkładki) również należy umyć i wysuszyć, a następnie rozciąć i złożyć według wzoru.

Każda kategoria śmieci ma swój odrębny kolor toreb - nie można wrzucać do nieodpowiednich lub dowolnych. Kolory różnią się w zależności od miasta. Śmieci wyrzucamy do 0830 w wyznaczonym miejscu w wyznaczone dni - palne śmieci 2 razy w tygodniu, toksyczne raz w miesiącu. Dzień różny w zależności od dzielnicy.

Na sam koniec - opony, gaśnice, butle gazowe należy odnieść do punktu zakupu.

Uffff.

Tyle teoria - tak naprawdę to nawet japończycy traktują to bardzo luźno (czytaj: jak Yoshioka może, to i ja mogę!).

Japońskie absurdy i darmowe sushi

2007-11-16T21:21:00.000+09:00

W Japonii nagminnie zostawia się otwarty samochód, z włączonym silnikiem przed sklepem jak się idzie na krótkie zakupy. Ale do roweru praktycznie trzeba dokupić dodatkową kłódkę (jedną ma wbudowaną) i ubezpieczenie od kradzieży.

Jeśli, by wjechać samochodem na np. parking, trzeba pokonać krawężnik - to będą zamocowane metalowe bloki, by można było podjechać bez problemu. Kilka kroków obok, na wyznaczonym przejeździe rowerowym, taki sam krawężnik nie będzie miał tych bloków, więc by nie rozwalić koła, trzeba zsiąść z roweru.

Studentowi nie jest potrzebny garnitur, nawet na egzaminy można przychodzić jak się chce. Ale na wycieczkę do fabryki - zwiedzanie linii produkcyjnej - trzeba. Mimo że na wejściu i tak się dostaje ubranie ochronne.

Odnośnie fabryki - jak się jest stypendystą z japonistyki, to w ramach wycieczki można pojechać np. do 1000 letniego klasztoru czy świątyni. Jak się jest z informatyki to można pojechać do fabryki silników samochodowych. Nie będę zanudzał opisem linii produkcyjnej elektronicznie sterowanej przepustnicy czy układu kontroli trakcji, ale powiem, że bardzo podoba mi się zwyczaj urządzania dla zwiedzających przyjęcia z darmowym sushi i piwem. Ha!

Porcja słońca

2007-11-10T15:47:00.000+09:00

Ponieważ za oknem zimno i pada, a ludzie na ulicach wyglądają tak:
Zamieszczam więc garść fotografii z mojej ostatniej wyprawy, kiedy było ciepło i słońce świeciło. Enjoy!

Miejsce: Tokio, Harajuku.

Pani z bananem

Beyond metro...

I ty zostaniesz... indianinem?

Większość japończyków to blondyni - nie wiedzieliście?

Tokijczycy ubrani "normalnie" (jak na Tokijczyków) wydają mi się być ciekawszym tematem do fotografowania niż cos-playerzy. Ale nie martwcie się, ich zdjęcia też się pojawią...

Yoshioka MC

2007-11-08T16:49:00.001+09:00

Jedziemy samochodem, gra muzyka...
Yoshioka: "Sarnofski-san, znasz taki zespół: pondziabi?"
Ja: (myślę) "Pondziabi? Ponjabi? Panjabi? Panjabi MC? Bylo kiedyś coś takiego, jakieś chinduskie popo/disco..." (mówię) "Taaak... chyba znam jedną piosenkę..."
Yoshioka: "A lubisz?"
Yoshioka zaczyna grzebać w schowku z minidyskami.
Ja: "Ten, tego... trochę..." (w myślach mam taką reklamę sprzed lat, gość wsiada do taksówki w Indiach, taksówkarz zaczyna śpiewać coś potwornego, więc gość zatyka mu usta KitKatem...)
Yoshioka: "To posłuchamy?"
Ja: "Okej..." (w tej reklamie, po zatkaniu ust, taksówkarz zapuszcza w radiu coś jeszcze potworniejszego, kamera robi odjazd, widać tablicę drogowę: Do celu jeszcze 300KM... my też jeszcze trochę drogi przed sobą mamy... wizja Yoshioki słuchjącego chindu-disco mnie przeraża...)
Radio: "ooo-oh, we're halfway there, ooo-oh! livin' on a prayer!"
Ja: "tiaaa... tak Yoshioka-san, lubię Bon Jovi..."
Jedziemy dalej, Bon Jovi zawodzi...

PS: Tak naprawdę to nie lubię Bon Jovi. Kiepski zespół. Ale kilka piosenek mają fajnych.

Punks not Dead?

2007-11-07T16:42:00.000+09:00

Koszulkę z Sidem Viciousem? Nie? To może (prawie) ramoneskę w serduszka?
A może strój do filmu porno na dzikim zachodzie?
We are Borg, resistance is futile, prepare to be assimilated.

Japonia: Przewodnik by Biała Małpa I

2007-11-04T22:21:00.000+09:00

Japończycy są niezwykle skorzy do pomocy, wystarczy tylko zapytać. 3 razy wytłumaczą, narysują, zapytają kolegę, nawet zaprowadzą. Jak wiedzą. Ale jak nie wiedzą...

Japończyk nie przyzna się że nie wie. Będzie dreptał w kółko, powtarzał (budynek nagafuku, nagafuku... nie fukunaga? na pewno nagafuku? budynek nagafuku, nagafuku budynek?) pytał koleżankę, dzwonił, patrzył na mapę, dreptał w kółko, i tak aż do chwili aż grzecznie nie podziękujemy i sobie nie pójdziemy. W żadnym wypadku nie należy Japończykowi pokazywać a zwłaszcza dawać do rąk przedmiotów mogących przedłużyć rytuał, czyli przewodników, map itp, gdyż japończyk będzie je oglądał z każdej strony i pod światło, choćby były po polsku, próbując odcyfrować zawartą w nich tajemnicę. Co jakiś czas będzie spoglądał na nas (myśląc pewnie: "Te, biała małpa, odstosunkuj się ode mnie!"), oczekując wybawienia, czyli: "Dziękuję, sam sobie poradzę".

Kochany naród. Szalony, ale kochany.

Day of the Dead Wszystkich Świętych

2007-11-03T16:59:00.000+09:00

Z okazji niedawno minionego 1szego listopada, zdjęcia z japońskiego cmentarza...

"Gaijinom wstęp wzbroniony!"

Ten jest mój ulubiony

Myśliciel

Pielgrzym

Tylko ja mam skojarzenia z szachownicą?

28 dni póżniej...

2007-10-31T15:10:00.001+09:00

Właśnie mija 4. tydzień mojego pobytu w Japonii. Z tej okazji 2 japońskie plakaty do filmu "28 dni później" (raczej kiepski zombie-horror) i małe podsu- mowanie (przygotować się na długi post!):

Życie
Jedzenie jest tu tanie i bardzo przyzwoite, pytanie czy nie znudzi mi się ciągłe wpieprzanie makaronu z "czymś". Sushiarni jest w mojej wiosce malutko, ale jak już się do takowej pójdzie, to czysta rozkosz. Śmiesznie tanio, a naprawdę pysznie. Yoshioka twierdzi, że tu to jeszcze nic, u niego na Hokkaido to dopiero zobaczę co to znaczy smaczne sushi. Sprawdzimy, Yoshioka, sprawdzimy...

Piwo jest, zgodnie z opowieściami, bardzo dobre, tylko drogie jak nieszczęście. Ale to pewnie dlatego że japończykom wystarczy jedno na wieczór. Na razie moim głównym paliwem jest:

piwo raczej z tych tańszych - czyli w supermarkecie około 4 złoty za puszkę.

Pogoda jest tu super, choć czasami zdarzają się dni takie jak ten:

to generalnie nadal pada mało, a temperatura utrzymuje się powyżej 15 stopni. A z tego co słyszałem, u was to już nawet śnieg z deszczem bywał...

A wieczorami niebo wygląda tak:

Biurokracja w tym kraju jest potężna, ilość druczków i podpisów potrzebnych by cokolwiek załatwić jest ogromna. Na szczęście na początku we wszystkim pomagał mi Yoshioka, więc nie wiem czy jakbym to wszystko musiał sam załatwiać to też by mi sie tutaj tak podobało... no ale teraz w ramach sprawdzianu mam ambicje załatwić parę spraw sam: jutro jadę do urzędu miasta powiadomić ich o mojej przeprowadzce.

Życie studenckie,
jak na razie nie jest zbyt rozwinięte. Chińczycy, którzy mieszkają w moim akademiku dzielą czas między sen, pracę i uniwerek tak, że niewiele wolnego zostaje. Moje kontakty z nimi ograniczają się więc do krótkich rozmów na korytarzu, gdy spotykam ich jak idą umyć zęby w piżamie o godznie 14, bo pracowali do 8mej rano i właśnie wstali. Oprócz tego nasłuchuje ich nawoływań jak siedzę w pokoju. Czuję się przez to trochę jak w poczekalni u dentysty, bo chiński na żywo brzmi jakby porozumiewała się grupa ludzi mających usta wypchane watą.

Tak więc włóczę się z Samoańczykiem i Yoshioką. Dziś dostałem straszliwe baty w kręgle. Ale w piłkarzyki na playstation 3 już mi się udało Yoshiokę pokonać 2:1 (jego kumpel, Shigeaki, niestety nadal jest poza zasięgiem).

Moje Hitachi to jest wioska (widać w Japonii wszystko co ma mniej niż pół miliona mieszkańców tak trzeba traktować), więc życie nocne, o ile je ma, to jest dobrze ukryte.

Tutaj jeszcze nie byłem, ale nazwa brzmi zachęcająco...

Oto największy pomnik(?) jaki znalazłem w Hitachi. Znajduje się przed główną stacją kolei i przedstawia... trubinę parową...

A tutaj, wg Yoshioki (który dorabia jako dostarczyciel pizzy, i takie rzeczy wie), mieszka miejscowa yakuza...

Dziś się dowiedziałem, że nie ma tu ani jednego kina! Może jest tu jakieś zagłębie rozrywkowe, ale na razie nie miałem czasu go szukać, bo w pierwszy (i jak na razie jedyny) wolny weekend wyjechałem do Tokio... właśnie.

Tokio
Jest super. Czystsze niż Warszawa, i mimo że tak ogromne, to poruszanie się po nim jest całkiem przyjemne – 15 linii metra to może nie jest strasznie dużo, ale pozwala dostać się do każdej dzielnicy w miarę szybko, a system powiadamiania o stacjach, czasie podróży, a nawet o tym z której strony wagonu drzwi się otworzą dostarcza wszystkich informacji niezbędnych by podróżować bezstresowo. Nie żebym potrzebował, ale informacje te dostępne są też po angielsku. Dodatkowo stereotyp o japońskich środkach komunikacji dostosowanych do ludzi o wzroście max: 160cm jest nieprawdziwy. Metro, pociągi i autobusy są tak wysokie jak u nas.

Bardzo pozytywne wrażenie sprawia też fakt, że wystarczy odejść od głównych ulic (czytaj: stacji metra), i już robi się cicho i przyjemnie – jak szedłem głosować (polska ambasada jest położona trochę na uboczu) to wszedłem właśnie w takie osiedle – 9 rano, cichutko, żadnego człowieka nie widać... super. Zupełnie nie czuje się tych 15 milionów ludzi dookoła...

Studia
krystalizuje się też wreszcie co ja tu będę robił w sensie naukowym! Chociaż nadal nie wiem czy zaliczą mi rok na informatyce, to przynajmniej nie będzie to czas zmarnowany. Będę pomagał prof. Ozawie w pisani dwóch podręczników do C (jeden do GUI, drugi o symulacjach komputerowych). W ogóle to spadłem profesorowi z nieba, bo jego zespół składa się z takich mocarzy programistycznych, że głowa mała. Ostatnio przyszli na seminarium, mieli nawet prezentację w power-poincie, gdzie jako ich największy sukces (a pracują nad tym już miesiąc) figurowało napisanie programu... którego nie potrafią uruchomić. Normalnie padłem.

Oprócz tego tłumaczę właśnie kawałek podręcznika z japońskiego na angielski (uczę się wyrazów typu „terminal komputerowy”), chodzę na zajęcia (po japońsku – z tych najłatwiejszych rozumiem z połowę. Z tych najtrudniejszych nic kompletnie.). No ale uczę się języka przynajmniej...

Czy czuję się jak biała małpa?
Zdecydowanie tak. Dzieci się za mną na ulicy oglądają, a nawet dorośli wodzą za mną wzrokiem (może po prostu jestem piękny? albo bardzo brzydki :D). Ale jak kogokolwiek przyuważę na gapieniu się na mnie, to zawsze głową kiwnie. Przynajmniej nie krzyczą Gaijin da!. W ogóle ludzie są strasznie mili, gdy się odzywam po japońsku od razu im się oczy rozszerzają (tylko troszeczkę, bo to w końcu skośnoocy) i uśmiech na twarzy się pojawia. Wszyscy są niezwykle pomocni i uczynni. Każdy sprzedawca/kelner/kucharz czuje się też w obowiązku zapytać czy mi się tu podoba, kiedy przyjechałem, i od ilu lat uczę się japońskiego. Każdy też obowiązkowo skłamie że świetnie mówię po japońsku – miła odmiana po moich bojach z japonistyką.

Podsumowując
Japonia da się lubić. Absolutnie nie miałbym nic przeciwko temu, aby pomieszkać sobie w Tokio przez parę lat. Tylko narzeczoną muszę tu ściągnąć. Ale bez Was, to jednak trochę nudno...

Stay tuned!

And finally...

2007-10-28T12:50:00.000+09:00

"W obliczu żądań rozhisteryzowanych tłumów, biała małpa, menedżer największej gwiazdy polskiej niezależnej sceny internetowej, nie miał wyjścia. Zgodził się na opubliowanie na swoim blogu dwóch zdjęć Gwiazdy."

Panie i panowie, Yoshioka, mój wymyślony japoński przyjaciel:

Zdjęcia zrobione w Muzeum Historycznym Ibaraki, gdzie można było zobaczyć i dotknąć autentycznych doguu, haniwa i wnętrza koufuna (dla nie-japonistów: takie tam prehistoryczne japońskie figurki i groby). To znaczy nie można było dotknąć, bo był zakaz, ale jak Yoshioka nie patrzył to dotknąłem! Hehehe.

Małpa w kąpieli

2007-10-25T18:51:00.000+09:00

...
Szust do wanny!
Dalej kurki kręcić żwawo!
W lewo, w prawo,
Z dołu, z góry,
Aż się ukrop puścił z rury.
Ciepło - miło - niebo - raj!
Małpa myśli: "W to mi graj!"
Hajże! Kozły, nurki, zwroty,
Figle, psoty,
Aż się wody pod nią mącą!
Ale ciepła coś za wiele...
Trochę nadto.. Ba, gorąco!...
...

A. Fredro, Małpa w kąpieli, fragment

Na podstawie dotychczasowych doświadczeń, stwierdzam, że woda w Japonii (taka z kranu/prysznica) występuje w trzech postaciach:
1) Nieogrzewana, zależnie od miejsca albo bardzo zimna, albo lodowata.
2) Potwornie gorąca.
3) Przepotwornie gorąca.
Wydaje mi się że da się regulować temperaturę pomiędzy 2) a 3) ale nie odczuwam zbytniej różnicy. Faktem jest że jestem stworzeniem zimno-lubnym, może inni nie mają podobnych problemów ale dla mnie codzienny prysznic jest ćwiczeniem silnej woli.

TVN24: „Biała Małpa Buszuje w Stolicy Japonii!”

2007-10-24T18:52:00.000+09:00

Tokio. Miasto, dla którego wymyślono termin „betonowa dżungla”. 12 milionów mieszkańców, plus 3 miliony ludzi przyjeżdżających codziennie do pracy, szkoły, zwiedzać, na zakupy...

Jest zaskakująco czyste, ciche (jak na taką ilość ludzi) i przyjemne. Fakt, że byłem tam w niedzielę... ale po kolei, najpierw dramatis personae:

Od lewej: Karolina, Marta i Jędras...

...i wasza ulubiona biała małpa.

Przedstawienie czas zacząć! Przede wszystkim, nie byliśmy tam dla przyjemności, ale by spełnić ważny obywatelski obowiązek...

...czyli zrobić sobie zdjęcie z głupimi minami przed ambasadą.

Następnie wybraliśmy się pogadać z cesarzem, ale nie znalazł dla nas czasu. Buc. Zrobiliśmy sobie zatem zdjęcia z bramą, krzyknęliśmy „Cesarz cykor!” i poszliśmy. Trzeba przyznać, że ogródek przed pałacem to ma cesarz ładny:

Brama i Ja:

Potem poszliśmy do świątyni Yasukuni (dla tych co nie wiedzą: świątynia gdzie czci się pamięć żołnierzy poległych w służbie cesarstwu. Wśród 2.5 miliona dusz jest też 12 nazwisk uznanych po WWII za zbrodniarzy wojennych. Toteż, gdy jakiś oficjel złoży wizytę w świątyni, Chińczycy i Koreańczycy zawodzą o Japońskim imperialiźmie, nacjonaliźmie i diabli-wiedzą-czym-jeszcze-iźmie. A potem robią interesy jak gdyby nigdy nic.)

Oprócz wywoływania incydentów dyplomatycznych, świątynia Yasukuni służy Japończykom jako tło do fotografii rodzinnych:

Następnie skoczyliśmy na Roppongi, gdzie wymyśliliśmy autorski sposób zwiedzania Tokyo Tower (najwyższa wolno stojąca stalowa wieża na świecie (332.6m). Inspirowana wieżą Eiffel'a, w nocy mocno oświetlona (na pomarańczowo w zimie i wiosną, na srebrno latem i jesienią. A jak była premiera Matrix: Reloaded, to na zielono.)). Oto wieża:

Nasz sposób zwiedania: zamiast wjechać na wieżę, i robić zdjęcia wszystkiemu dookoła, nie wchodzić i robić zdjęcia wieży (bo kolejka była za długa...).

Chwilę póżniej (bo było blisko) byliśmy przy rodzinnej świątyni Tokugawów (Zoujou-ji), swojego czasu największego miejsca kultu w stolicy. Otoczone wielką liczbą posążków Jizou (Boddisathwa opiekujący się dziećmi zmarłymi przed rodzicami, także tymi po aborcji).

Jak widać, dystans między świątynią a TT nie jest zbyt duży. A oto wspomniane Jizou:

Potem skoczyliśmy na sushi-na-stojąco. Dlaczego na stojąco – nie wiemy. Ale było smaczne, a biała małpa krzywiąca się po zjedzeniu temaka z dużą ilością wasabi była chwilową atrakcją dla japońskiej części klientów. Na koniec zrobiłem zdjęcie roześmianemu kucharzowi:

Na sam koniec pojechaliśmy na Ginzę, porobić ambitne zdjęcia nocne, które jednak nie zawsze wychodzą...

I poszliśmy do baru, gdzie jako wyjątkowy, dobry i polecany trunek zaproponowano nam... żubruweczkę! Grzecznie podziękowaliśmy, wyjawiając, że jest to nam trunek znany albowiem jesteśmy z Polski. Kelner bardzo się ucieszył, zrobił się strasznie przyjacielski, probował nawet powiedzieć „Białowieża” ("bia... biaoo.. biaoobee... biaoobiuubeee" i tak dalej...) i pytał się czy widzieliśmy żubry. Widzieliśmy. No a potem trzeba było wracać...

Jeszcze tylko zdjęcia które zrobiłem na 47 ogólnokrajowym festiwalu pieśni i tańca w stylu japońskim:

Przy okazji: Jestem prawie pewien, że na ten festiwal weszliśmy nie tymi drzwiami co trzeba i nie zapłaciliśmy za bilet, ale wszyscy byli zbyt dobrze wychowani by nam to powiedzieć!

stay tuned!

Get ready, get set...

2007-10-20T19:29:00.000+09:00

Aparat wyczyszczony i naładowany, plecak zapakowany, bilet kupiony...

Czyli jutro wyjazd do Tokio. O 05:26. W planach spotkanie z redaktorem z Kanazawy, hazard, przemoc i pijaństwo. I Akihabara.

Opisu wyjazdu możecie się spodziewać od poniedziałku.

EDIT:
Wróciłem, choć z przygodami, żyję, i żyć będę. Więcej jak dostanę zdjęcia od imć Jędrasa, a na razie...

Cesarz Bobo mówi: "To jest bardzo dobry blog, albowiem raduje on naszą osobę. Czytaliśmy go już 3 razy."

Uwaga, uwaga!

2007-10-18T19:44:00.000+09:00

"Ogłaszam alarm dla mieszkańców Hitachi i okolic! Proszę zachować spokój i nie panikować! Należy zabrać kryzysowe racje żywnościowe i udać się do najbliższej wyznaczonej strefy ewakuacyjnej. Na ulicach Hitachi zauważono Godzillę! Powtarzam: Ogłaszam alarm dla mieszkańców..."

Oto Godzilla:

Wybrałem się na łowy z aparatem. Cholernie ciężko jest zrobić komuś zdjęcie z zaskoczenia, nawet jak ma się teleobiektyw, jak jest się jedynym białym i wysokim osobnikiem w okolicy. Przy okazji: widziałem dziś 2! (dwie) białe osoby! Czyli w przeciągu tych dwóch tygodni, to już będzie... 4.

I jeszcze seria zdjęć pod tytułem: "Dzieci wesoło wybiegły ze szkoły..."

Zbiór opowieści różnych przedstawia:

2007-10-16T16:45:00.000+09:00

Zaczął się tydzień, skończyło się rumakowanie. Za to opowieść o wyprawie z Yoshioka i jeszcze jednym studentem (Pato Vaise, Samoańczyk) na piwo:

Nasze superbohaterskie duo, podążało za tubylczym przewodnikiem-tropicielem w kierunku faktorii handlowej, okrytej złą sławą "toriaezu", która, jak wieść niosła oferowała złoto w płynie. Przebrnąwszy przez rwące potoki, smagani huraganowym wiatrem, dotarliśmy w końcu na miejsce. Zrzuciliśmy ciężkie, ubłocone buty, i podążyliśmy za podejrzanie uprzejmym miejscowym posługiwaczem do naszej komnaty. Choć próbował nas zwodzić, oferując dziwaczne trunki o raniących język i kłujących w uszy nazwach, my wiedzieliśmy czego chcemy. Chcieliśmy Piwa!

Takoż nie miał on wyboru, i na stole naszym prędko zagościły misy potraw i dzbany piwa. Jako iż głodny byłem i sterany wędrówką, rzuciłem się by pałaszować owe zagryzki. Niestety, nie przeczuwałem nadchodzącego niebezpieczeństwa. Okazało się bowiem iż tę zieleninę cholerną, trzeba obrać przed zjedzeniem, a ja w nieświadomości swojej pochłaniałem ją w całości (choć faktycznie, środek wydawał mi się dużo smaczniejszy). Nasz tubylczy przewodnik, będący już w połowie drugiego (małego) dzbana Piwa, mało się nie udusił ze śmiechu, taka jego mać.

A po trzecim kufelku trzeba było wracać, albowiem Yoshioka zmienił kolor i przestał mówić z sensem, i tylko chwiał się na swoim siedzeniu, bełkocząc czasem coś o niemożliwości i alkoholu.

Cóż też mogliśmy zrobić? Odprowadziliśmy Yoshioke do jego mieszkania i sami wróciliśmy do własnych. Japończycy pić nie potrafią. Pewnie dlatego takie drogie to piwo mają...

EDIT:
Dowiedziałem się, że do tej pory by komentować, trzeba było mieć konto na googlu. No tak, blogger wspiera nowych właścicieli, zaprawdę Google nowym Microsoftem. Od dziś dość tych kapitalistycznych praktyk! Komentarze dla wszystkich!

stay tuned!

Towarzystwo przyjaźni polsko-chińskiej

2007-10-15T01:40:00.000+09:00

Ten post, drogi Czytelniku, jest inny niż poprzednie. A to dlatego że piszę go z własnego komputera, z akademika! Albowiem jestem już po pzreprowadzce, do Międzynardowego Akademika Oose. Jego międzynarodowość polega na tym, że mieszka w nim jeden Polak (brawo, domyślny Czytelniku, tak, masz rację, to ja!), jeden mieszkaniec Kambodży (Kambodżańczyk?) i około 10 Chińczyków. Chińczycy są super przyjacielscy (jak przepychałem kable, to pół akademiku mi pomagało), i w większości mieszkają w Japonii od początku studiów więc po japońsku mówią lepiej niż dobrze.

Akademik jest malutki (na 18 osób) czyściutki, i w stylu japońskim (tatami!). I jest wyposażony w lustra, w przeciwieństwie do poprzedniego akademika czyli nie muszę sie już golić na ślepo. Wbrew przewidywaniom, chyba nie ma karaluchów.

Jako że w Japonii nie da się wynająć umeblowanego pokoju czy mieszkania, jestem już po zakupach. Kupilem sobie: stoliko-grzejnik, lodówkę gazówkę, czajnik i łóżko (tzn: składany materac, jak prawdziwy japończyk śpię na podłodze). Wydałem morze pieniędzy, więc w ramach oszczędność testuję potrawy instant (wszak Japonia to ich ojczyzna!).

A teraz, w ramach porownania, zdjęcia akademika obecnego:

i poprzedniego:

Uwaga! Ten post zawiera zdjecia!

2007-10-12T09:54:00.000+09:00

Na poczatek, dokladniej o tym gdzie jestem (juz w hitachi):

Jakies 20 minut rowerem. Kolo tej stacji jest tez cos w rodzaju centrum miasta.

A teraz wlasciwa czesc odcinka czyli:

Bylem na wykladzie z mechaniki kwantowej (quantum mechanics), wyklad jest po japonsku dla japonczykow, wiec przed oczami stanela mi wizja nienagannie umundurowanych, stajacych na bacznosc na powitanie i klaniajacych sie w pas japonskich studentow, a podczas wykladu jedyny slyszalny odglos poza senseiem to skrzypienie olowkow... nic z tych rzeczy. Ubrana we wszystkie kolory teczy, szarancza japonczykow na wykladzie spi, czyta komiksy, gra na jakichs przerazajacych urzadzeniach (nie znam sie na konsolach), slucha muzyki i gada (ale fakt ze cicho). I nawet sie z tym nie kryje, pierwsze lawki okupowali wlasnie ci spiacy.

Pacyfik:

W dotyku jest raczej zimny.

Jablko z Aomori:

Komorka w celach rozmiaro porownawczych - to jablko bylo duuuze! Jak grejpfrut. I pycha bylo!

Moja rozmowa z Yoshioka (podczas gdy kopal mi tylek w pilkarzyki na playstation 3)!

Yoshioka: GOOOOOL!
JA: (do siebie) &%$"#&"$, farciarz... (do niego) Yoshioka-san, jak sie mowi "lucky" po japonsku?
Yoshioka: Mmmm, "rakki"!

i wez sie tu czegos naucz :/ (btw przegralem 4:0, 3:0)

Mialo byc wiecej, ale lece na zajecia, za to bonus: oto biiru-o utteru jidou-hanbaiki czyli bohater opowiesci z poprzedniego postu:

PS: jak ktos koniecznie musi mi wyslac maila, to prosze tu: sarkunx@gmail.com

sneak peek preview

2007-10-11T13:07:00.000+09:00

Yatta! Mam internet (na uczelni przynajmniej).

Gdzie jestem:

to jest japonia:

a tu jest hitachi:

Do centrum Tokio mam jakies 130 kilomet- row.

A w nastepnym odcinku:

Pani Jola zastanawia sie nad przeprowadzka.
Jablko z Aomori vs Komorka 5tej generacji.
Cala prawda o wykladach w Japonii.
Pan Adrian probuje nauczyc sie japonskiego od japonczykow!

japonia uber alles 2

2007-10-10T15:18:00.000+09:00

Nadal zyje, nawet mi sie tu podoba :)

Nadal nie mam internetu, ale jestem coraz blizej :)

Nadal nie wiem co ja tu bede robil i to mnie troche martwi.

Z radosnych wiesci: kupilem sobie rower :D i choc pojechalem do sasiedniego miasta by kupic odpowiednio duzy (bo w hitachi nie bylo), to i tak jest za maly (jak skrecam to zahaczam stopami o przednie kolo :D).
Ciekawostka: Co robi japonczyk jak nie ma jak zabrac roweru do domu z sasiedniego miasta? Pozycza ciezarowke (no, powiedzmy maly mikrobus w wersji pick-up), zawozi rower i oddaje ciezarowke z powrotem do sklepu. Za darmo. Fajnie nie? Szybciej niz gdyby robila to jakas firma.

Ciekawostka 2:
Moja rozmowa z Yoshioka:
JA: O, automat sprzedajacy piwo!
Yoshioka: Tak, automat sprzedajacy piwo, nie macie w polsce automatow?
JA: Mamy, ale nie takie ktore sprzedaja piwo. Dzieci moglyby kupic.
Yoshioka: Jak to? Przeciez chyba rozumieja ze piwo to nie sok?

no i wytlumacz japonczykowi...

PS.
Moglem sie pilniej uczyc znakow, teraz kazdy ktory wyglada znajomo ale nie moge go przeczytac mnie denerwuje.

japonia uber alles

2007-10-06T12:34:00.000+09:00

WOW.

po pierwsze pierwsze: zyje.

po drugie pierwsze: wszystko tu jest nie tak jak myslalem ze bedzie. Na razie jest tu taka szalona karuzela ze sam sie gubie, i choc przyjechalem dopiero przedwczoraj, to mam wrazenie ze siedze tu juz z tydzien. Na razie nie mam wlasnego dostepu do internetu, wiec na zdjecia musicie poczekac :)

po pierwsze drugie: w skrocie:
1) akademik jest do dupy, ale juz znalazlem nowy, ale zeby sie przeprowadzic musze zdac test z japonskiego O_O.

2) najpierw sie dowiedzialem ze nie ma tu zajec po angielsku, potem ze jednak sa ale ja nie moge na nie chodzic o_O. JA nie moge? ;) Ta uczelnia nie widziala jeszzce wkurzonego polaka chyba ;). Musze dorwac niejakiego prof. Ozawe i wtedy zobaczymy, co ja tu w ogole bede robil. Ale to dopiero w srode.

3) Zeby dostac konto lub telefon, trzeba miec gaikokujin tourokushoumeisho (karte stalego pobytu dla `obcego`), ale zeby ja wyrobic musze miec numer telefonu ;D. Ale z tym juz sobie poradzilem, telefon bede mial dzis wieczorem ;>.

Na razie tyle, w przyszlym tygodniu powinenem miec juz konto na uczelni, co pozwoli mi na regularne wpisy i moze zamieszczanie zdjec :)

stay tuned!

Hello World!

2007-10-02T06:34:00.001+09:00

Pierwsza zasada programowania mówi:
Ucząc się dowolnego języka programowania, zaczyna się od napisania programu, który nie robi nic poza wypisaniem "Hello World!" na ekranie.

Jeśli uznamy, że w ten pseudo-inteligentny sposób wstęp mamy już za sobą, przejdźmy do konkretów.

Jestem studentem informatyki i japonistyki, obecnie jadę na stypendium do Japonii.

Blog ten ma być sposobem na uniknięcie pisania dziesięciu takich samych emaili pt. "co u mnie słychać" do rodziny i znajomych, ale głównie ma być o Japonii widzianej moimi oczami. Będę opisywał (i zamieszczał zdjęcia, w końcu "jeden obraz to tysiąc słów") co mnie w Japonii zaciekawi, zdenerwuje lub zmartwi. Lub po prostu uznam, że chcielibyście to zobaczyć :).

Blog pewnie będzie ewoluował, ale nie zamierzam się tu nigdy uzewnętrzniać na politykę czy tym podobne bzdury.

Dziś to tyle, i tak sporo. Jak dolecę na miejsce i wepnę się do sieci, możecie liczyć na pierwsze zdjęcia.

Stay Tuned!